Σειρά 301, Πυροβολικάριος, Παρανέστι Δράμας: 7 χρόνια φαγούρας.

Σήμερα είναι 2 Νοεμβρίου, 2014.

Πριν απο 7 χρόνια, τέτοιες μέρες ήμουν στο πατρικό μου και ετοιμαζόμουν να μπω στον στρατό. Στις 6 Νοεμβρίου συγκεκριμένα, στο Παρανέστι Δράμας.

Ένας κόμπος στο στομάχι είναι αυτό που θυμάμαι. Ένας κόμπος που δεν λυνόταν με τίποτα.

Το άγνωστο με τρόμαζε περισσότερο. Το οτι ήταν κάτι που δεν είχα αντιμετωπίσει ξανά στην ζωή μου.

Θυμάμαι πως ρωτούσα τον αδερφό μου “ωραία, περνάω την πύλη, ελέγχουν τα χαρτιά μου, και είμαι οκ. Μετά;”

“Μετά, θα σας δώσουν ρούχα, θα σας μαζέψουν, θα σας πάνε στους κοιτώνες να τακτοποιηθείτε και θα σας πουν πως θα περάσει η μέρα”.

Τι άγχος χριστέ μου. Νομίζω δεν κοιμήθηκα όλη την προηγούμενη νύχτα.

Με πήγε ο πατέρας μου. Δεν θυμάμαι να ήταν συγκινημένος. Και να ήταν δεν θα το έδειχνε. Εγω κλασικά πρέπει να ήμουν σαν να έχω καταπίει ένα στυλιάρι. Άκαμπτος και σοβαρός. Ήμουν 26, είχα περάσει 6 χρόνια σε μια ξένη πόλη για σπουδές αλλά και πάλι αυτό το περιβάλλον μου έφερνε τρομερή ανασφάλεια. Ίσως επειδή δεν ήθελα να φανούν οι αδυναμίες μου στους άλλους, ίσως επειδή είχα συνηθισει να έχω τον έλεγχο της ζωής μου, κάτι που ήξερα οτι δεν θα ίσχυε εκεί μέσα.

Δεν θυμάμαι πολλά απο τον πρώτο καιρό στο κέντρο. Θυμάμαι οτι πήρα 2 ΠΣΚ άδεια, χωρίς να θυμάμαι το γιατί (παίζει να ήμουν βύσμα και να μην το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη) και θυμάμαι πως πριν την ορκομωσία ήμουν στα μαγειρία αγγαρεία και στο τσακ πρόλαβα να ετοιμαστώ για την τελετή. Να την κάνει ο Θεός τελετή.

Αυτό που θυμάμαι όμως ήταν το πρώτο επισκεπτήριο. Πριν πάρουμε άδεια.

Μπορεί να ήμασταν και 250 φαντάροι, σαν τα λιοντάρια στο κλουβί, που μας κατέβαζαν ανα 50 στην πύλη για να δούμε τους δικούς μας που είχαν έρθει. Οι επισκέπτες, γαντζωμένοι πάνω στην περίφραξη, να προσπαθούν να αναγνωρίσουν το παιδί τους μέσα στη χακί θάλασσα. Και μόλις αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την είσοδο του κέντρου, στα ηχεία άρχισε να παίζει το “μείνε λίγο στη γραμμή” του Ρέμου. Πόσο σαδιστής αυτός που το επέλεξε; Ακόμη και τωρα νιώθω ένα σφίξιμο όταν το ακούω. Το έχω συνδυάσει με εκείνη τη μέρα.

Οι δικοί μου είχαν αργήσει λίγο και τους περίμενα γύρω στα 10 λεπτά ως να εμφανιστούν. Οι γονείς μου και ο αδερφός μου με την έγκυο γυναίκα του. Αυτό το συναίσθημα της προσμονής ως να δεις το πρόσωπο που περιμένεις, δεν το έχω ξαναζήσει τόσο έντονο μετά απο εκείνη την ημέρα. Οι άντρες της οικογένειας ψύχραιμοι. Η μανα μου μόλις με είδε, χαμογέλασε, γύρισα την πλάτη μου να χαιρετήσω τη νύφη μου και όταν την ξανακοίταξα φορούσε γυαλιά ηλίου, να μην δω τα μάτια της που γέμισαν δάκρυα και λυγίσω κι εγώ. Έκανα πως δεν καταλαβα τι έγινε.

Δεν ήμουν σε κατάσταση να κάνω χιουμορ εκείνη την ημέρα. Προσπαθούσαν να ελαφρύνουν λίγο το κλίμα αλλά μάταια. Άκαμπτος, σαν παγωμένος εγώ, ακόμη και στις φωτογραφίες που βλέπω σήμερα, θυμάμαι πόσο σφιγμένος ήμουν. Τελείωσε το επισκεπτήριο, πέρασαν οι μέρες κι εγώ, που είχα μάθει να λειτουργώ αυτόνομα, σκεφτόμουν μόνο πως θέλω να γίνω πουλί και να πετάξω μακρυά απ’αυτό το κλειστό περιβάλλον που πρέπει να υποστώ για ακόμη 11 μήνες.

Στο δεύτερο ΠΣΚ που βγήκα, κοντά στα τέλη Νοέμβρη, με πήγε στον σταθμό των τραίνων η θεία μου, η αδερφή της μάνας μου και η πιο αγαπημένη μου θεία, καθώς γεννούσε η νύφη μου και οι γονείς μουν είχαν πάει Θεσσαλονικη. Ο κόμπος ήταν και πάλι εκεί. Ίσως πιο ισχυρός απο την χαρά που ένιωθα την Παρασκευή όταν έφευγα απο το κέντρο. Η θεία μου, σύζυγος στρατιωτικού, ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει αποχωρισμός σε σιδηροδρομικό σταθμό. Δεν ξέρω εκείνο το απόγευμα ποιός απο τους δυο μας δάγκωνε περισσότερο τα χείλη του για να μην κλάψει. Εκείνη που καταλάβαινε τι περνάω και συμπονούσε ή εγώ που το περνούσα. Και αργότερα, μέσα στο τρένο, που όλοι ήταν ενθουσιασμένοι απο το ΣΚ που πέρασαν αλλά εγώ σκεφτόμουν την εβδομάδα που ακολουθούσε και σφιγγόταν το στομάχι μου, το πιο ανέλπιστο μήνυμα συμπαράστασης απο μια συμφοιτήτρια μου, τη Ναταλία, η οποία χωρίς να ξέρει που είμαι και τι κάνω, μου έδωσε πολλή δύναμη και κουράγιο με απλές κουβέντες χωρίς σάλτσες και φανφάρες. Και την ευχαριστώ ακόμη και σήμερα.

Η θητεία ήταν πιο εύκολη. Είχα καλούς αξιωματικούς, ήμουν με καλούς στρατιώτες στον θάλαμο, απέκτησα και τον καλύτερο μου φίλο ως και σήμερα εκεί και γενικά, τα συγκινητικά περάσανε. Μετά έμειναν οι στιγμές γέλιου και ξεγνοιασιάς, όπως η ανάσταση που περάσαμε στο εκκλησάκι της μονάδας με τρελό κρύο (η Αλεξανδρούπολη είναι το Σαν Φρανσίσκο της Ελλαδας, μπάζει αέρα απο παντού), το κουβάλημα του επιταφίου σε εκκλησία της πόλης, η Δευτέρα του Πάσχα που μας βρήκε να τρώμε panini και να βλέπουμε το "planet terror” του Robert Rodriguez στο ΚΨΜ ενώ στο υπόλοιπο στρατόπεδο σούβλιζε αρνιά, τα γέλια στην επανδρωση και η απίστευτη λάσπη που τσαλαβουτούσαμε για να στήσουμε τα σκηνάκια, οι σκοπιές με παιδιά που δεν θέλαμε και δεν περνούσαν με τίποτε, οι βραδινές σκοπιές με ομίχλη και να μην ξέρεις απο που θα σου βγει ο εφοδεύοντας, οι επιθεωρήσεις και η λούφα στην "συντήρηση" τις Παρασκευές, οι κρίσεις βήχα που με άφηναν χωρίς οξυγόνο και ένα βράδυ νόμιζαν πως θα τους μείνω στα χέρια, το σφουγγάρισμα-mission impossible στο διοικητήριο με τον Δημήτρη, όπως και τα 15 κιλά που έχασα ως το τέλος της θητείας. Καλά, τα 15 κιλά τα ξαναπήρα σε χρόνο DT γιατί αυτό είναι το σκαρί μου και δεν αλλάζει.

Γενικά, όλα αυτά αποτελούν έναν χρόνο όχι πολύ δραστηριο απο τη ζωή μου αλλά σίγουρα δεν θα τον έλεγα πεταμένο. Μου έμαθε πολλά ο στρατός και νομίζω πως αν δεν είχα πάει, θα ήμουν λιγάκι διαφορετικός ως άνθρωπος. Άσε που τελικά ισχύει αυτό που άκουγα ως να πάω αλλά δεν το πίστευα: Αν αρχίσεις να λες ιστορίες απο τον στρατό, δεν σταματάς! 

Η ΑΕΚ, ο Απόλλωνας κι εγώ: Το χρονικό ενός παράξενου ραντεβού!

"Λοιπόν, θα πάμε στο γήπεδο, στο επόμενο παιχνίδι της ΑΕΚ" μου είπε ενθουσιασμένη η φίλη/συνάδελφος Ηρώ. "Θα μάθω απο τον Γιώργο πότε είναι και θα πάμε". Θα ομολογήσω ότι μου μετέδωσε τον ενθουσιασμό της κι ως και χτες ανυπομονούσα για την επίσκεψη μου στο ΟΑΚΑ. Λέω "ως εχτές" γιατί ΠΑΝΤΑ με πιάνει σφίξιμο στο στομάχι και άγχος πριν κάνω κάτι που δεν είμαι εξοικειωμένος/πριν βρεθώ σε ξένο περιβάλλον.

Και έφτασε η Κυριακή.

Μια μέρα που γενικά προτιμώ να "σαπίζω" και να σέρνομαι απο καναπέ σε κρεβάτι και το αντίστροφο, χωρίς όμως να το παρακάνω, γιατί δεν θα μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ και την επομένη στο γραφείο δεν θα περνάνε οι ώρες.

Πόσο λεπτές ισορροπίες, παναγιά μου!

Ο αγώνας ξεκινούσε στις 6 αλλά βρεθήκαμε νωρίτερα.
Στο ΟΑΚΑ είχα ξαναπάει αρκετές φορές αλλά μόνο για συναυλίες, στις οποίες το κλίμα που επικρατεί θα μπορούσε να περιγραφεί ως "χάνει η μάνα το παιδί (και το παιδί το κινητό του)". Την ώρα που πήγα ευτυχώς δεν είχε πήξει ακόμη.

Το γήπεδο γέμισε ως να αρχίσει το παιχνίδι. Τουλάχιστον τα κάτω διαζώματα ήταν φουλ (στην GAGA δεν ήταν τόσο γεμάτα). Ιδίως της θύρας της ΑΕΚ (εκεί που είναι ο πυρήνας των οπαδών της ομάδας) δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο παλμός που έστελνε στο υπόλοιπο στάδιο εκείνο το κομμάτι της κερκίδας ήταν απίστευτος. Φωνή, κίνηση, φως (είχαν φωτοβολίδες)...όλα μαζί σαν σύνολο, ήταν κάτι το μοναδικό! Βέβαια αν βρίσκεσαι στο κομμάτι αυτό και ξεκινήσει κάποια φασαρία, δεν γλιτώνεις ούτε κατα διάνοια! Και αναφέρομαι στον πυρήνα κάθε ομάδας και όχι μόνο της ΑΕΚ.
Επίσης να σημειωθεί πως εντυπωσιάστηκα απο την πληθώρα των συνθημάτων της κιτρινόμαυρης ομάδας. Δεν παίζει να άκουσα 2 φορές το ίδιο σύνθημα.

Ο Απόλλωνας είχε λιγότερους οπαδούς (30 πάνω-κάτω), οι οποίοι βρίσκονταν στα δεξιά μας και συγχρονισμένοι φώναζαν συνθήματα με κινηση μπρος πίσω σαν πιγκουίνοι.

Απο την επίσκεψη μου σήμερα αρκετά πράγματα για το ποδόσφαιρο αλλά και πολλά απ'όσα είδα στον αγώνα έμειναν μυστήριο. Σκοπέυω όμως να καλύψω τα κενά τις επόμενες φορές (ναι, θα υπάρξουν κι άλλες).
Κατάλαβα (περίπου) τι σημαίνει πέναλτι.
Τι είναι οι "καθυστερήσεις".
Πόσο κρατάει το διάλειμμα ανάμεσα στα ημίχρονα.
Γιατί ποτίζουν το χόρτο λίγη ωρα πριν αρχίσει ο αγώνας; (για να είναι μαλακό για ομάδες που παίζουν επιθετικά, ώστε να έχει ρυθμό και ταχύτητα το παιχνίδι).

Δεν έμαθα ακόμη όμως γιατί στο δεύτερο ημίχρονο αλλάξαμε τέρματα.
Γιατί οι παίκτες φορούσαν φωσφοριζέ παπούτσια (και οι τερματοφύλακες φωσφοριζέ στολές).
Τι είναι το οφσάιντ.
Όταν ο ρέφερη σηκώνει το σημαιάκι για κάποια ομάδα, το στρέφει προς το τέρμα της ομάδας για να καταλάβουμε σε ποια αναφέρεται ή το καταλαβαίνουμε αλλιώς;

Στο κομμάτι του αγώνα τώρα:
Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα γκόλ για τον Απόλλωνα στο 65´(στιγμή την οποία οι φωνές και τα συνθήματα απο τον πυρήνα των ΑΕΚτζήδων σταμάτησαν λες και κάποιος πάτησε το mute) αλλά η ΑΕΚ ισοφάρισε στο 81'(αν δεν κάνω λάθος) με μένα να σκέφτομαι πως χρειαζόμαστε άλλο ένα, ως junior ΑΕΚτζής. Και ήρθε το πολυπόθητο 2ο γκολ για την ΑΕΚ και ησυχάσαμε. Χαμόγελα παντού.

Σαν εμπειρία συνολικά ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απ'όλα όσα είχα ζήσει ως τώρα. Γιατί, να πω την αλήθεια, δεν είχα ξαναδεί μπάλα γιατί δεν με ενδιέφερε ποτέ το ποδόσφαιρο, κάτι που πλήγωνε τον πατέρα μου παλαιότερα. Μάλιστα έλεγε ότι έκανε 2 αγόρια και κανένα δεν ασχολείται με τα αθλητικά. Όχι οτι εκείνος δεν μαζεύεται απο τα γήπεδα αλλά λέμε τώρα...

Lady GaGa in Athens. My opinion!

Ο τελευταίος δίσκος της Lady Gaga δεν μου άρεσε. Το δηλώνω. Είχε όμως πολλά τραγούδια απο την 7ετή της πορεία. Έτσι, αποφάσισα να δεχτώ την πρόταση του φίλου μου του Θέμη και να πάω στο live της που θα γινόταν στο ΟΑΚΑ.

Οι δρόμοι είχαν ψιλοπήξει, όπως συμβαίνει πάντα σε εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα στο συγκεκριμένο σημείο. Πολλή ασφάλεια, πολλές επιγραφές και πάλι όμως, για να βρω απο που μπαίνεις για το golden standing έπρεπε να ρωτήσω 3 σεκιούριτι και να περπατήσω σχεδόν τον μισό προαύλιο χώρο των εγκαταστάσεων. 

Ο χώρος της συναυλίας δεν γέμισε ασφυκτικά. Γενικά. Εκεί δε που ήμασταν εμείς, ήταν τόσο χαλαρά όσο έπρεπε για να μπορούμε να χορεύουμε. Που περισσότερο χοροπηδούσαμε αλλά τέλος πάντων.

Αρχικά έπαιξε μουσική η lady starlight, φίλη της Gaga, ξεκίνησαν μαζί και πλέον η δεύτερη την παίρνει μαζί της για να παίζει τα μονότονα ντάπα ντούπα της. Είχα διαβάσει οτι θα ήταν opening act η Conchita. Ο Θέμης αμφισβήτησε το γεγονός οτι μπορεί η Gaga να τη γνωρίζει αλλά έτσι είχα διαβάσει. Μετά ακούστηκε οτι θα έκανε support ενα γνωστό ελληνικό συγκρότημα. Αλλά δεν είδαμε τον ξανθό σγουρομάλλη τραγουδιστή του να ανεβαίνει στη σκηνή, ίσως επειδή εμφανίστηκε πολύ νωρις.

Λίγο μετά τις 9, βγήκε στη σκηνή εκείνη. Αστραποβολούσα, λαμπερή, επικοινωνιακή, με φωνή κρύσταλλο και πλούσιο θα έλεγα ελληνικό λεξιλόγιο (σε σχέση με τη Madonna, που αναθεμά με αν είπε “kalispera Athina”. Κεφάτη, λίγο πιο στρουμπουλή απ’ ότι είχαμε συνηθίσει, με εξομολογητικές τάσεις, ήταν η χαρά του φαν. 

Η συναυλία σαν συναυλία απο την άλλη ήταν μια ψιλομετριότητα, καθώς δεν είχε εντυπωσιακά σκηνικά ή ιδιαίτερα εμπνευσμένα χορευτικά. Τα κοστούμια ήταν κάπως αλλόκοτα και γενικά, ήταν ένα πολύχρωμος αχταρμάς. Η επιλογή των τραγουδιών δε, έγινε με βάση τον νέο δίσκο και πολλά απο τα τραγούδια τα είχα ακούσει αλλά δεν μου άρεσαν.

90’ μετά, αναψαν τα φώτα και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού. Δεν πίστευα οτι τελείωσε. Περίμενα κάτι πιο φαντεζί για φινάλε. Αλλά φευ!

Γενικά ήταν μια καλή εμπειρία αλλά το σχόλιο και στη madonna και στη Gaga είναι το ίδιο:

“Μας έφερε τη συναυλία στη χρονιά με τον χάλια δίσκο”.

Η πανσέληνος καθρεφτίζεται στην τσιμεντόπλάκα.

Τον πρώτο χρόνο που έμενα στην πρωτεύουσα, μια σοφή συνάδελφος, καλή της ώρα εκεί που είναι, σε μια συζήτηση πάνω στον προγραμματισμό των αδειών μας, μου 'χε πει ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι κούκλα. "Να δηλώσεις άδεια τον Ιούλιο".
Όντως.
Βρίσκεις να παρκάρεις παντού, έχει ησυχία, δεν έχει ουρές σε ΕΛΤΑ, τράπεζες, βρίσκεις να καθίσεις σε μετρό/ΉΣΑΠ, κλπ. Γενικά δείχνει το ανθρώπινο της πρόσωπο η πόλη την περίοδο αυτή. Βέβαια τα περισσότερα ντελιβεράδικα που σε ταΐζουν-ποτίζουν (ιδίως στη δουλειά) κλείνουν ιδίως την εβδομάδα του 15αύγουστου όπως και πολλά bar/Cafe, αλλά την βολεύεις και με ένα τοστ απ' το σπίτι, αν είσαι τόσο άτυχος.
Κάθε χρόνο λοιπόν, έβλεπα από την τηλεόραση τους Αθηναίους να ξεχύνονται στο κέντρο, στα αρχαία και στα μουσεία για να απολαύσουν την πανσέληνο του Αυγούστου. Ποτέ δεν το είχα κάνει. Θες λόγω δουλειάς; λόγω βαρεμάρας, λόγω ότι είμαι πολύ κυνικός άνθρωπος; γενικά δεν με τράβαγε το θέαμα. Πέρυσι δε, ήμουν στην πεθερά και το βλέπαμε όλοι μαζί. Πως λέει το τραγούδι "η μάνα σου εγώ κι εσύ"; αυτό!
Χτες είπαμε να κάνουμε την ανατροπή και να βγούμε κι εμείς μαζί με τις ορδές των αρχαιολατρών/σεληνιασμένων, να το ζήσουμε σε όλο του το μεγαλειο, μιας και ήταν Κυριακή, είχε δροσούλα (λέμε τώρα) και η περίοδος ενδείκνυται για ρομάντζο.
Πανικός! Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Όλοι με τη σαγιονάρα σλατ-σλουτ στο λιθόστρωτο και ένα καλαμάκι στο χέρι, να ρομαντζάρουν (εμείς είχαμε ένα Starbucks στο χέρι, πιο χάι κλας όσο να πεις).
Well my dear, it was not all that. Καλλιο να πήγαινα σε καμιά παραλία, να κάτσω ένα μισάωρο στην ακροθαλασσιά να ρεμβάσω. Παντού είχε μικροπωλητές, καπνό από σουβλακια και καμμένο ποπ κορν, όλα τα καλαθάκια τιγκαρισμένα από τα σκουπίδια των επισκεπτών και πολλά πολλά καρότσια που τα έσπρωχναν μπαϊλντισμένες από την ζέστη μικρομάνες.
Πρόβλημα με τα μωρά δεν έχω, ίσα ίσα, τα αγαπω και πιστεύω στην ελευθερία των γονιών τους να πάνε όπου θέλουν. Παιδί έκανες, δεν υπέγραψες να σε κλείσουν στο μπουντρούμι του κόμη Μόντε Χρίστου. Αλλά προσεκτικά! Έχουμε αστραγάλους για να μας βγάλουν για τα υπόλοιπα 70 χρόνια που μας απομένουν, δεν είναι για να μας τους κοπανάτε όποτε σας κάνει κέφι.
Μ'αυτά και με 'κείνα κάναμε τη βόλτα μας, πηγαμε να πιούμε κι ένα ποτό σε ένα απ'τα εναπομείναντα ανοιχτά μπαράκια στην Αγίας Ειρήνης και φύγαμε ψάχνοντας τι θα φάμε γιατί μας είχε κόψει η λόρδα τόσες ώρες να περπατάμε.
Αν θα ξαναπήγαινα; δεν ξέρω. Ο Θεός είναι μεγάλος.

Ένας bully(ς) ήρθε απόψε απ'τα παλιά

Πριν απο καιρό, δέχτηκα ενα απρόσμενο αίτημα φιλίας στο Facebook. Ηταν ένας παλιός συμμαθητής μου με τον οποίο δεν είχαμε ποτέ πολλά-πολλά αλλά ηταν η μόνη παρέα/κολλητός εντός σχολείου με τον άνθρωπο που μου έκανε (το χειρότερο συγκριτικά) bullying στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου (2α-3η δλδ, μη νομίζετε οτι εννοώ τίποτε 7η-8η επι εποχής Λιζας Παπασταύρου).
Αποδέχτηκα το αίτημα με απώτερο σκοπό να μιλήσω κάποια στιγμή μαζί του και να δω αν έχει ακόμη τις ίδιες αντιλήψεις που είχε τότε σχετικά με ζητήματα που με αφορούν άμεσα.
Δεν το έχω κάνει ακόμη.
Δεν ξέρω γιατί.
Στο μεσοδιάστημα με μια ματιά που έχω ρίξει, διαπίστωσα πως είναι εξαιρετικά φιλόζωος (βάσει posts) και πολύ κοντά στη λαϊκή μας παράδοση (παίζει κάποιο μουσικό όργανο σε ορχήστρα που συνοδεύει χορευτικό συγκρότημα). Όλα αυτά βέβαια δεν λένε κάτι αλλά είναι ένα πρώτο δείγμα οτι δεν είναι καμμένος εγκέφαλος και πως δεν ζει "πίσω απ' το φεγγάρι" .
Κάποια στιγμή και καθώς δεν είχαμε μιλήσει καθόλου για κανένα 6μηνο, τον διέγραψα γιατί σκέφτηκα πως δεν έχει νόημα να τον κραταω χωρίς να υπάρχει κάποια επικοινωνία (έτσι κάνω γενικά με τους fb φιλους). Τότε είδα με έκπληξη ότι μου ξανάστειλε αίτημα.
Σκέφτομαι πως ίσως με το πέρασμα των χρόνων, να κατάλαβε τα λάθη που μπορεί να έχει κάνει στο παρελθόν και ίσως να θέλει να τα διορθώσει. Δεν έχω τολμήσει να του μιλήσω ακόμη . Ίσως το κάνω σήμερα. Όχι απαραίτητα για τα θέματα του παρελθόντος αλλά για τηv ζωή του τώρα. Ούτως ή άλλως, ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει

Το roundabout του έρωτα

Όλα είναι ένας κύκλος. 

Γνωριζόμαστε, ερωτευόμαστε, μένουμε μαζί. Στη συνέχεια αρχίζουμε να βαριόμαστε, κουραζόμαστε και τελικά το διαλύουμε για να βρούμε αυτό το άλλο, το κάτι διαφορετικό, που θα μας προσφέρει το excitement του καινούριου έχοντας «θυσιάσει» βέβαια κάποια χρόνια προσπάθειας να «κάνουμε άνθρωπο» τον/την σύντροφο μας, να αποβάλει όλα αυτά που μας ενοχλούν πάνω του/της και τελικά να παραδώσουμε στον/στην επόμενο/η μια βελτιωμένη έκδοση αυτού που παραλάβαμε.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο κύκλος δεν έχει καμία έξοδο. Δεν είναι ένα απλό roundabout (που λένε και στην Κύπρον) που απλά βγαίνεις με την πρώτη ευκαιρία.

Και αυτό το νέο, το καινούργιο, πόσο θα κρατήσει; Σαν την καινουργίλα (sic) του αυτοκινήτου. Ή ξεθυμαίνει ή το συνηθίζουμε και δεν μας κάνει αίσθηση. Τρεις μήνες; Έξι; Έναν χρόνο; Μετά αρχίζουν τα θέματα… Δεν κλείνει το ντουλάπι αφού βγάλει ποτήρι, δεν τραβάει την κουρτίνα του ντους για να στεγνώσει, δεν κατεβάζει το καπάκι της λεκάνης, δεν πηγαίνει το πιάτο του στην κουζίνα και άλλα τέτοια «δεν» που σταγόνα σταγόνα το γεμίζουν το μπιτόνι της υπομονής.

Και μια μέρα ήρθε η χολή σου κι έγινε τούμπανο, φίλε αναγνώστη, σαν το στήθος πηγμένου στα χημικά μποντιμπιλντερά (ωραία παρομοίωση ε;) και λες «να τα δώσω όλα μία και να φύγω»; Μια κόκκινη γραμμή, που λέει και η Νατασσώ. Μετά; Πάλι τα ίδια; Πάλι θα βρεις κάποιον/κάποια, και φτου κι απ’ την αρχή; Όχι. Ό-ΧΙ.

Το πρόβλημα το έχεις εσύ. Ναι, ναι, εσυ, εγώ, όλοι που έχουμε κάνει αυτές τις σκέψεις (και ταυτιζόμαστε με τον blogger). Όχι οι άλλοι. 

Δεν έχεις μάθει τι να περιμένεις. 

Αυτά φαίνονται από τον πρώτο καιρό. Δεν ξυπνάει ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος και αρχίζει να σκορπίζει μυξομάντηλα δεξιά κι αριστερά στο σπίτι ή να πετάει κάλτσες και βρακιά στο πάτωμα. Όχι όχι όχι. Απλά τα δικά σου μάτια ήταν θαμπωμένα από το καινούργιο όταν γνωριστήκατε και δεν τα πρόσεχες όλα αυτά.

Αλλά υπήρχαν.

Υπήρχαν και το ξέρεις πολύ καλά μέσα σου αλλά έλεγες «θα αλλάξει, δεν μπορεί» ως άλλη Χαρούλα Αλεξίου (το ‘χω με τα τραγούδια, μην το ψάχνεις). Μα δεν αλλάζει. Ιδίως αν πέσεις και σε «καλόβολο» ζώδιο, την έκανες από κούπες. Εκεί πιο πιθανό είναι να αλλάξεις εσύ παρά ο άλλος. Επειδή όμως είσαι κι εσύ από την ίδια πάστα (και έχεις ωροσκόπο στο ζώδιο του άλλου), πεισμώνεις και το παίρνεις πατριωτικά. Με αποτέλεσμα εσύ να μένεις και να τσιτσιρίζεσαι (και να τρέχεις από πίσω να μαζεύεις για να μη δημιουργηθεί το χάος) και ο άλλος πάει μπροστά και προσπαθεί να το δημιουργήσει. Το χάος. Και τα πηγαίνει περίφημα!

Δεν είναι αυτή η λύση λοιπόν. Καθόμαστε (αν βρούμε κάπου χωρίς να έχει πιατα/ποτηρια/ρούχα/μυξομάντηλα), συζητάμε (αν μας ακούει η άλλη πλευρά και το πιο σημαντικό, αν απαντά), κάνουμε υπομονή (πόση πια; ΠΟ-ΣΗ;), ρίχνουμε νερό στο κρασί μας (σχεδόν έχει μείνει μόνο νερό, νερομπλιάκι) και σφίγγουμε τα δόντια (και όπου μας βγάλει)! Σκεφτείτε όμως και πόσες φορές κάνει μαζί σας υπομονή! Πόσες φορές έχετε πει μπράβο μέσα σας (σιγά μην το πείτε δυνατά) που σας ανέχεται και σας αγαπά. Δεν είναι κακός άνθρωπος. Δεν τα κάνει απο μανία γιατί θέλει να σας διώξει απ'το σπίτι (γιατί αν σας διώξει, ποιος θα καθαρίζει, αν μη τι άλλο), απλά δεν έχει μάθει έτσι. Είναι άλλος άνθρωπος. Απο άλλο ύφασμα κομμένος. Ας πούμε οτι έχει επιλεκτική όραση. Ετσι θα το βαφτίσουμε και να το δείτε, θα δείξουμε και συμπόνια! Αμέ! Επομένως, την επόμενη φορά που θα σας έρθει να κατεβάσετε κανένα καντήλι, σκεφτείτε τι κάνει για εσάς και καταπιείτε το. Το καντήλι. Και ένα μαγκάλι κάρβουνα.

Πορτ-μπεμπέ, παντόφλα και τηλεόραση.

Τελικά ποιο είναι το μυστικό των μακροχρόνιων δεσμών;

Μήπως είναι τα παιδιά; 

Μήπως όντως τελικά τα παιδιά είναι η κόλλα που κρατάει δυο ανθρώπους μαζί; Η λύση για το πρόβλημα της ανίας μέσα σε έναν γάμο ή μια σχέση; Και όταν αυτά δεν υπάρχουν, τι γίνεται; Πως σώζεται η κατάσταση;

Δυστυχώς έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε, όπως λέει η παροιμία και η πικρή αλήθεια είναι πως αν δεν βιώσεις μία κατάσταση, δεν μπορείς να ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει. Πολλές φορές, έβλεπα σε συνεντεύξεις να κάνουν την (τόσο κλισέ και συνάμα χαζή κατ’ εμέ) ερώτηση «ποιο είναι το μυστικό ενός επιτυχημένου γάμου;» και πάντοτε έλεγα ειρωνικά «όσο γάλα, τόσο αλεύρι» σαν να πρόκειται για συνταγή παρασκευής κάποιου γλυκίσματος. 

Well, the joke was on me. 

Υπάρχει μυστικό που κρατάει τους ανθρώπους δεμένους για πολύ καιρό (πχ 50 χρόνια και βάλε) αλλά προφανώς κανείς δεν θέλει να μας το πει αλήθεια. Όλοι λένε, «αμοιβαίες υποχωρήσεις» ή «κατανόηση για τα προβλήματα του/της συντρόφου» ή «να μην πέφτετε για ύπνο τσακωμένοι» και άλλα τέτοια χρήσιμα αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνο οι τσακωμοί και οι τσιρίδες οι εχθροί των σχέσεων, αλλά και η πλήξη. Πόση κατανόηση να δείξεις; Πόση υπομονή, όταν το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι σε κάποια φάση έχεις βαρεθεί τα μούτρα του διπλανού σου κι εκείνος τα δικά σου. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό μετά από κάποια χρόνια.

Θα μπορούσα να πω ότι η λύση σε αυτό το πρόβλημα θα ήταν τα μαστίγια, τα σέξι εσώρουχα, το role playing και άλλα τέτοια κόλπα αλλά: 

α) θα πάει αλλού το πράγμα και δεν έχω προετοιμαστεί να μετατρέψω το blog (ακόμη) σε soft porn αποκούμπι του κάθε στερημένου και 

β) δεν είμαι και πολύ σίγουρος πως αυτή είναι μια λύση που θα «πιάνει» για πολύ καιρό. Συν το ότι δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να σκαρφίζεσαι και μια διαφορετική φαντασίωση. Αν είναι έτσι, πήγαινε γράψε ένα σήριαλ στο Mega και ίσως το χρήμα (λέμε τώρα) να σας φέρει πιο κοντά.

Δυστυχώς τη λύση δεν την έχω ούτε εγώ (γιατί ίσως ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο να ψάξω να τη βρω μάλλον) αλλά μια σοφή φίλη που είναι σε διάσταση με τον άντρα της, μου είπε κάποτε «δεν θα πρέπει ένα ζευγάρι να αφήνει να περνάνε μεγάλα διαστήματα χωρίς να έρχονται σε (σεξουαλική) επαφή, καθώς η αποχή γίνεται τοίχος ανάμεσα τους και τους αποξενώνει περισσότερο» και θα συμπληρώσω εγώ «αν ο τοίχος γίνει μαντρότοιχος, κλάφ’ τα Χαράλαμπε. Η σχέση πάει περίπατο κι εσείς για ύπνο σαν αδερφάκια.

Όταν λοιπόν ένα ζευγάρι gay/straight οδηγηθεί στον χωρισμό, μήπως δεν είναι τελικά quitters; Μήπως το φιλοσόφησαν καλύτερα απ’ όλους εμάς που σηκώνουμε το δάχτυλο και κρίνουμε; μήπως σκέφτηκαν «μια ζωή την έχουμε» ή «δεν θα ζήσω δυο ζωές για να τους ικανοποιήσω όλους στη μια και στην άλλη να κάνω αυτό που θέλω εγώ» και τίναξαν (όχι την μπάνκα αλλά) το σπίτι τους στον αέρα και πήγαν γι’ άλλα; 

Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν. 

Το έκανα κι εγώ στο παρελθόν, όταν είδα ότι δεν πήγαινε άλλο και παρά το ότι δεν ήταν και το καλύτερο μου να φέρω τον άλλον στη θέση αυτή, τον έφερα. 

Δεν το έχω μετανιώσει αλλά ίσως και να ήταν πολύ εγωιστικό από την πλευρά μου. Να μην κοιτάξω δηλαδή τα αισθήματα του άλλου και απλά να πω «έχε γειά».

Τα παιδιά λοιπόν όταν υπάρχουν στο κάδρο, δεν σε αφήνουν να φτάσεις σε αυτό το σημείο εγωισμού, αλλά εστιάζεις πάνω τους και δεν κάνεις κάτι που θα τα πληγώσει. Όχι ότι κι αυτή η λύση είναι η πιο σωστή, καθώς παίζει και το ενδεχόμενο τα καμάρια σου να μην σου φέρουν ΟΥΤΕ ένα ποτήρι νερό όταν γεράσεις, οπότε στα 87 σου φτάνεις να πεις «δεν φταίει κανείς άλλος, εγώ φταίω που άφησα τη φώκια τη μάνα σας να μου φάει τη ζωή σαν φρέσκο μπαρμπούνι και δεν έφυγα να κάνω τη ζωή μου στα Τρίκαλα Κορινθίας*». Το καλύτερο είναι να περιμένεις κάποια χρόνια να μεγαλώσουν τα παιδιά σου (άντε να δώσουν πανελλήνιες, μην έχουν να σε κατηγορούν και για την αποτυχία τους να μπουν στο τμήμα ΜΜΕ του Α.Π.Θ.) και μετά να φτιάξεις μια βαλιτσούλα και γεια σας, με ειρηνικό τόνο και σε ανθρώπινες συνθήκες. Όχι φωνές, όχι υστερίες σε διαζύγια και ακτές.

Μην ξεχνάμε πως δεν φταίνε αυτά να πληρώνουν τις δικές σου λάθος επιλογές ή την επιμονή σου σε κάτι που ίσως έβλεπες οτι δεν πήγαινε καλά εξαρχής.

*τυχαίο παράδειγμα