Όλα είναι ένας κύκλος.
Γνωριζόμαστε, ερωτευόμαστε, μένουμε μαζί. Στη συνέχεια αρχίζουμε να βαριόμαστε, κουραζόμαστε και τελικά το διαλύουμε για να βρούμε αυτό το άλλο, το κάτι διαφορετικό, που θα μας προσφέρει το excitement του καινούριου έχοντας «θυσιάσει» βέβαια κάποια χρόνια προσπάθειας να «κάνουμε άνθρωπο» τον/την σύντροφο μας, να αποβάλει όλα αυτά που μας ενοχλούν πάνω του/της και τελικά να παραδώσουμε στον/στην επόμενο/η μια βελτιωμένη έκδοση αυτού που παραλάβαμε.
Πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο κύκλος δεν έχει καμία έξοδο. Δεν είναι ένα απλό roundabout (που λένε και στην Κύπρον) που απλά βγαίνεις με την πρώτη ευκαιρία.
Και αυτό το νέο, το καινούργιο, πόσο θα κρατήσει; Σαν την καινουργίλα (sic) του αυτοκινήτου. Ή ξεθυμαίνει ή το συνηθίζουμε και δεν μας κάνει αίσθηση. Τρεις μήνες; Έξι; Έναν χρόνο; Μετά αρχίζουν τα θέματα… Δεν κλείνει το ντουλάπι αφού βγάλει ποτήρι, δεν τραβάει την κουρτίνα του ντους για να στεγνώσει, δεν κατεβάζει το καπάκι της λεκάνης, δεν πηγαίνει το πιάτο του στην κουζίνα και άλλα τέτοια «δεν» που σταγόνα σταγόνα το γεμίζουν το μπιτόνι της υπομονής.
Και μια μέρα ήρθε η χολή σου κι έγινε τούμπανο, φίλε αναγνώστη, σαν το στήθος πηγμένου στα χημικά μποντιμπιλντερά (ωραία παρομοίωση ε;) και λες «να τα δώσω όλα μία και να φύγω»; Μια κόκκινη γραμμή, που λέει και η Νατασσώ. Μετά; Πάλι τα ίδια; Πάλι θα βρεις κάποιον/κάποια, και φτου κι απ’ την αρχή; Όχι. Ό-ΧΙ.
Το πρόβλημα το έχεις εσύ. Ναι, ναι, εσυ, εγώ, όλοι που έχουμε κάνει αυτές τις σκέψεις (και ταυτιζόμαστε με τον blogger). Όχι οι άλλοι.
Δεν έχεις μάθει τι να περιμένεις.
Αυτά φαίνονται από τον πρώτο καιρό. Δεν ξυπνάει ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος και αρχίζει να σκορπίζει μυξομάντηλα δεξιά κι αριστερά στο σπίτι ή να πετάει κάλτσες και βρακιά στο πάτωμα. Όχι όχι όχι. Απλά τα δικά σου μάτια ήταν θαμπωμένα από το καινούργιο όταν γνωριστήκατε και δεν τα πρόσεχες όλα αυτά.
Αλλά υπήρχαν.
Υπήρχαν και το ξέρεις πολύ καλά μέσα σου αλλά έλεγες «θα αλλάξει, δεν μπορεί» ως άλλη Χαρούλα Αλεξίου (το ‘χω με τα τραγούδια, μην το ψάχνεις). Μα δεν αλλάζει. Ιδίως αν πέσεις και σε «καλόβολο» ζώδιο, την έκανες από κούπες. Εκεί πιο πιθανό είναι να αλλάξεις εσύ παρά ο άλλος. Επειδή όμως είσαι κι εσύ από την ίδια πάστα (και έχεις ωροσκόπο στο ζώδιο του άλλου), πεισμώνεις και το παίρνεις πατριωτικά. Με αποτέλεσμα εσύ να μένεις και να τσιτσιρίζεσαι (και να τρέχεις από πίσω να μαζεύεις για να μη δημιουργηθεί το χάος) και ο άλλος πάει μπροστά και προσπαθεί να το δημιουργήσει. Το χάος. Και τα πηγαίνει περίφημα!
Δεν είναι αυτή η λύση λοιπόν. Καθόμαστε (αν βρούμε κάπου χωρίς να έχει πιατα/ποτηρια/ρούχα/μυξομάντηλα), συζητάμε (αν μας ακούει η άλλη πλευρά και το πιο σημαντικό, αν απαντά), κάνουμε υπομονή (πόση πια; ΠΟ-ΣΗ;), ρίχνουμε νερό στο κρασί μας (σχεδόν έχει μείνει μόνο νερό, νερομπλιάκι) και σφίγγουμε τα δόντια (και όπου μας βγάλει)! Σκεφτείτε όμως και πόσες φορές κάνει μαζί σας υπομονή! Πόσες φορές έχετε πει μπράβο μέσα σας (σιγά μην το πείτε δυνατά) που σας ανέχεται και σας αγαπά. Δεν είναι κακός άνθρωπος. Δεν τα κάνει απο μανία γιατί θέλει να σας διώξει απ'το σπίτι (γιατί αν σας διώξει, ποιος θα καθαρίζει, αν μη τι άλλο), απλά δεν έχει μάθει έτσι. Είναι άλλος άνθρωπος. Απο άλλο ύφασμα κομμένος. Ας πούμε οτι έχει επιλεκτική όραση. Ετσι θα το βαφτίσουμε και να το δείτε, θα δείξουμε και συμπόνια! Αμέ! Επομένως, την επόμενη φορά που θα σας έρθει να κατεβάσετε κανένα καντήλι, σκεφτείτε τι κάνει για εσάς και καταπιείτε το. Το καντήλι. Και ένα μαγκάλι κάρβουνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου