Η πανσέληνος καθρεφτίζεται στην τσιμεντόπλάκα.

Τον πρώτο χρόνο που έμενα στην πρωτεύουσα, μια σοφή συνάδελφος, καλή της ώρα εκεί που είναι, σε μια συζήτηση πάνω στον προγραμματισμό των αδειών μας, μου 'χε πει ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι κούκλα. "Να δηλώσεις άδεια τον Ιούλιο".
Όντως.
Βρίσκεις να παρκάρεις παντού, έχει ησυχία, δεν έχει ουρές σε ΕΛΤΑ, τράπεζες, βρίσκεις να καθίσεις σε μετρό/ΉΣΑΠ, κλπ. Γενικά δείχνει το ανθρώπινο της πρόσωπο η πόλη την περίοδο αυτή. Βέβαια τα περισσότερα ντελιβεράδικα που σε ταΐζουν-ποτίζουν (ιδίως στη δουλειά) κλείνουν ιδίως την εβδομάδα του 15αύγουστου όπως και πολλά bar/Cafe, αλλά την βολεύεις και με ένα τοστ απ' το σπίτι, αν είσαι τόσο άτυχος.
Κάθε χρόνο λοιπόν, έβλεπα από την τηλεόραση τους Αθηναίους να ξεχύνονται στο κέντρο, στα αρχαία και στα μουσεία για να απολαύσουν την πανσέληνο του Αυγούστου. Ποτέ δεν το είχα κάνει. Θες λόγω δουλειάς; λόγω βαρεμάρας, λόγω ότι είμαι πολύ κυνικός άνθρωπος; γενικά δεν με τράβαγε το θέαμα. Πέρυσι δε, ήμουν στην πεθερά και το βλέπαμε όλοι μαζί. Πως λέει το τραγούδι "η μάνα σου εγώ κι εσύ"; αυτό!
Χτες είπαμε να κάνουμε την ανατροπή και να βγούμε κι εμείς μαζί με τις ορδές των αρχαιολατρών/σεληνιασμένων, να το ζήσουμε σε όλο του το μεγαλειο, μιας και ήταν Κυριακή, είχε δροσούλα (λέμε τώρα) και η περίοδος ενδείκνυται για ρομάντζο.
Πανικός! Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Όλοι με τη σαγιονάρα σλατ-σλουτ στο λιθόστρωτο και ένα καλαμάκι στο χέρι, να ρομαντζάρουν (εμείς είχαμε ένα Starbucks στο χέρι, πιο χάι κλας όσο να πεις).
Well my dear, it was not all that. Καλλιο να πήγαινα σε καμιά παραλία, να κάτσω ένα μισάωρο στην ακροθαλασσιά να ρεμβάσω. Παντού είχε μικροπωλητές, καπνό από σουβλακια και καμμένο ποπ κορν, όλα τα καλαθάκια τιγκαρισμένα από τα σκουπίδια των επισκεπτών και πολλά πολλά καρότσια που τα έσπρωχναν μπαϊλντισμένες από την ζέστη μικρομάνες.
Πρόβλημα με τα μωρά δεν έχω, ίσα ίσα, τα αγαπω και πιστεύω στην ελευθερία των γονιών τους να πάνε όπου θέλουν. Παιδί έκανες, δεν υπέγραψες να σε κλείσουν στο μπουντρούμι του κόμη Μόντε Χρίστου. Αλλά προσεκτικά! Έχουμε αστραγάλους για να μας βγάλουν για τα υπόλοιπα 70 χρόνια που μας απομένουν, δεν είναι για να μας τους κοπανάτε όποτε σας κάνει κέφι.
Μ'αυτά και με 'κείνα κάναμε τη βόλτα μας, πηγαμε να πιούμε κι ένα ποτό σε ένα απ'τα εναπομείναντα ανοιχτά μπαράκια στην Αγίας Ειρήνης και φύγαμε ψάχνοντας τι θα φάμε γιατί μας είχε κόψει η λόρδα τόσες ώρες να περπατάμε.
Αν θα ξαναπήγαινα; δεν ξέρω. Ο Θεός είναι μεγάλος.