Η πανσέληνος καθρεφτίζεται στην τσιμεντόπλάκα.

Τον πρώτο χρόνο που έμενα στην πρωτεύουσα, μια σοφή συνάδελφος, καλή της ώρα εκεί που είναι, σε μια συζήτηση πάνω στον προγραμματισμό των αδειών μας, μου 'χε πει ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι κούκλα. "Να δηλώσεις άδεια τον Ιούλιο".
Όντως.
Βρίσκεις να παρκάρεις παντού, έχει ησυχία, δεν έχει ουρές σε ΕΛΤΑ, τράπεζες, βρίσκεις να καθίσεις σε μετρό/ΉΣΑΠ, κλπ. Γενικά δείχνει το ανθρώπινο της πρόσωπο η πόλη την περίοδο αυτή. Βέβαια τα περισσότερα ντελιβεράδικα που σε ταΐζουν-ποτίζουν (ιδίως στη δουλειά) κλείνουν ιδίως την εβδομάδα του 15αύγουστου όπως και πολλά bar/Cafe, αλλά την βολεύεις και με ένα τοστ απ' το σπίτι, αν είσαι τόσο άτυχος.
Κάθε χρόνο λοιπόν, έβλεπα από την τηλεόραση τους Αθηναίους να ξεχύνονται στο κέντρο, στα αρχαία και στα μουσεία για να απολαύσουν την πανσέληνο του Αυγούστου. Ποτέ δεν το είχα κάνει. Θες λόγω δουλειάς; λόγω βαρεμάρας, λόγω ότι είμαι πολύ κυνικός άνθρωπος; γενικά δεν με τράβαγε το θέαμα. Πέρυσι δε, ήμουν στην πεθερά και το βλέπαμε όλοι μαζί. Πως λέει το τραγούδι "η μάνα σου εγώ κι εσύ"; αυτό!
Χτες είπαμε να κάνουμε την ανατροπή και να βγούμε κι εμείς μαζί με τις ορδές των αρχαιολατρών/σεληνιασμένων, να το ζήσουμε σε όλο του το μεγαλειο, μιας και ήταν Κυριακή, είχε δροσούλα (λέμε τώρα) και η περίοδος ενδείκνυται για ρομάντζο.
Πανικός! Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Όλοι με τη σαγιονάρα σλατ-σλουτ στο λιθόστρωτο και ένα καλαμάκι στο χέρι, να ρομαντζάρουν (εμείς είχαμε ένα Starbucks στο χέρι, πιο χάι κλας όσο να πεις).
Well my dear, it was not all that. Καλλιο να πήγαινα σε καμιά παραλία, να κάτσω ένα μισάωρο στην ακροθαλασσιά να ρεμβάσω. Παντού είχε μικροπωλητές, καπνό από σουβλακια και καμμένο ποπ κορν, όλα τα καλαθάκια τιγκαρισμένα από τα σκουπίδια των επισκεπτών και πολλά πολλά καρότσια που τα έσπρωχναν μπαϊλντισμένες από την ζέστη μικρομάνες.
Πρόβλημα με τα μωρά δεν έχω, ίσα ίσα, τα αγαπω και πιστεύω στην ελευθερία των γονιών τους να πάνε όπου θέλουν. Παιδί έκανες, δεν υπέγραψες να σε κλείσουν στο μπουντρούμι του κόμη Μόντε Χρίστου. Αλλά προσεκτικά! Έχουμε αστραγάλους για να μας βγάλουν για τα υπόλοιπα 70 χρόνια που μας απομένουν, δεν είναι για να μας τους κοπανάτε όποτε σας κάνει κέφι.
Μ'αυτά και με 'κείνα κάναμε τη βόλτα μας, πηγαμε να πιούμε κι ένα ποτό σε ένα απ'τα εναπομείναντα ανοιχτά μπαράκια στην Αγίας Ειρήνης και φύγαμε ψάχνοντας τι θα φάμε γιατί μας είχε κόψει η λόρδα τόσες ώρες να περπατάμε.
Αν θα ξαναπήγαινα; δεν ξέρω. Ο Θεός είναι μεγάλος.

Ένας bully(ς) ήρθε απόψε απ'τα παλιά

Πριν απο καιρό, δέχτηκα ενα απρόσμενο αίτημα φιλίας στο Facebook. Ηταν ένας παλιός συμμαθητής μου με τον οποίο δεν είχαμε ποτέ πολλά-πολλά αλλά ηταν η μόνη παρέα/κολλητός εντός σχολείου με τον άνθρωπο που μου έκανε (το χειρότερο συγκριτικά) bullying στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου (2α-3η δλδ, μη νομίζετε οτι εννοώ τίποτε 7η-8η επι εποχής Λιζας Παπασταύρου).
Αποδέχτηκα το αίτημα με απώτερο σκοπό να μιλήσω κάποια στιγμή μαζί του και να δω αν έχει ακόμη τις ίδιες αντιλήψεις που είχε τότε σχετικά με ζητήματα που με αφορούν άμεσα.
Δεν το έχω κάνει ακόμη.
Δεν ξέρω γιατί.
Στο μεσοδιάστημα με μια ματιά που έχω ρίξει, διαπίστωσα πως είναι εξαιρετικά φιλόζωος (βάσει posts) και πολύ κοντά στη λαϊκή μας παράδοση (παίζει κάποιο μουσικό όργανο σε ορχήστρα που συνοδεύει χορευτικό συγκρότημα). Όλα αυτά βέβαια δεν λένε κάτι αλλά είναι ένα πρώτο δείγμα οτι δεν είναι καμμένος εγκέφαλος και πως δεν ζει "πίσω απ' το φεγγάρι" .
Κάποια στιγμή και καθώς δεν είχαμε μιλήσει καθόλου για κανένα 6μηνο, τον διέγραψα γιατί σκέφτηκα πως δεν έχει νόημα να τον κραταω χωρίς να υπάρχει κάποια επικοινωνία (έτσι κάνω γενικά με τους fb φιλους). Τότε είδα με έκπληξη ότι μου ξανάστειλε αίτημα.
Σκέφτομαι πως ίσως με το πέρασμα των χρόνων, να κατάλαβε τα λάθη που μπορεί να έχει κάνει στο παρελθόν και ίσως να θέλει να τα διορθώσει. Δεν έχω τολμήσει να του μιλήσω ακόμη . Ίσως το κάνω σήμερα. Όχι απαραίτητα για τα θέματα του παρελθόντος αλλά για τηv ζωή του τώρα. Ούτως ή άλλως, ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει