Έτσι όπως είμαι στο μισοσκόταδο Παρασκευή βράδυ και πίνω την κρύα μπύρα μου (καλά μη φανταστείς, αυτό το ξέπλυμα με το λεμόνι πίνω) σκέφτομαι τους φίλους που περνάνε απο τη ζωή μας: αυτούς που διώξαμε οι ίδιοι απο κοντά μας προσπαθώντας πολύ, αυτούς που μας κούρασαν και τους κόψαμε λίγο λίγο ("αλλάξαμε θέση, μ' αρέσει - μ' αρέσει" που έλεγε και η Αλέξια) και τελικά ποιοι έμειναν κοντά μας και πως "έδεσε το γλυκό".
Σίγουρα όλοι έχουμε γνωρίσει κάποιον που αμέσως νιώσαμε το "δεν θέλω να χάσω επαφή με αυτόν τον άνθρωπο" γιατί μας έκανε κλικ ο τρόπος σκέψης του, το χιούμορ του, η αισθητική του και ίσως και η εξωτερική του εμφάνιση. Εγώ θυμάμαι να είναι 4-5 το πολύ. Μπαμ! Στιγμιαία. Χωρίς πολλά γιατί και επειδή. Μην ρωτήσεις πόσοι μου έμειναν, πικρή ιστορία… (Δεν τους έδιωξα με βλακείες, απλά μετακόμισα και δεν είμαι φαν των τηλεφωνημάτων).
Είναι κάτι παραπάνω απο σίγουρο πως όλοι έχουμε νιώσει οτι έχουμε βρεθεί στην απέναντι θέση, να μας κυνηγάνε δηλαδή για να κρατήσουμε επαφή (κι εμείς να πνιγόμαστε απο την τόση προσπάθεια) με αποτέλεσμα απο ένα σημείο και μετά να μην θέλουμε ούτε να ακούμε για τον wannabe κολλητό. Block και delete! ASAP!
(Εγώ θυμάμαι μια φορά να με "κυνηγάνε" για να μιλήσω στο τηλ/νο. Δεν θέλω χριστιανέ μου! Με το ζόρι… και κακώς είχε και το κινητό μου. Που το βρήκε δεν ξέρω).
Τέλος είναι και οι φίλοι που έχουμε στη ζωή μας που μπορεί να ξεκίνησαν απο κάποια απο τις 2 πιο πάνω κατηγορίες αλλά κάπως "την είδαν αλλιώς" και άλλαξε το "παραμύθι" στη διαδρομή. Βρισκόμαστε, τα πίνουμε (τα παραπίνουμε ίσως θα μπορούσα να πω) χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και πίεση. Απλά ίσως και να ήταν η μοίρα μας απο προηγούμενη ζωή να είμαστε δεμένοι με αυτά τα πρόσωπα. Δεν ξέρω. (Εδώ δεν ξέρω τι ήμουν στην προηγούμενη ζωή μου, θα ξέρω και με ποιούς έκανα παρέα;)
Με χάλασε αυτή η μπύρα. Πείνασα. Δεν θυμάμαι και τι έχει στο ψυγείο. Να θυμηθώ να μην ξαναπιώ (είπε αφού άδειασε την εξάδα).
