Το roundabout του έρωτα

Όλα είναι ένας κύκλος. 

Γνωριζόμαστε, ερωτευόμαστε, μένουμε μαζί. Στη συνέχεια αρχίζουμε να βαριόμαστε, κουραζόμαστε και τελικά το διαλύουμε για να βρούμε αυτό το άλλο, το κάτι διαφορετικό, που θα μας προσφέρει το excitement του καινούριου έχοντας «θυσιάσει» βέβαια κάποια χρόνια προσπάθειας να «κάνουμε άνθρωπο» τον/την σύντροφο μας, να αποβάλει όλα αυτά που μας ενοχλούν πάνω του/της και τελικά να παραδώσουμε στον/στην επόμενο/η μια βελτιωμένη έκδοση αυτού που παραλάβαμε.

Πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο κύκλος δεν έχει καμία έξοδο. Δεν είναι ένα απλό roundabout (που λένε και στην Κύπρον) που απλά βγαίνεις με την πρώτη ευκαιρία.

Και αυτό το νέο, το καινούργιο, πόσο θα κρατήσει; Σαν την καινουργίλα (sic) του αυτοκινήτου. Ή ξεθυμαίνει ή το συνηθίζουμε και δεν μας κάνει αίσθηση. Τρεις μήνες; Έξι; Έναν χρόνο; Μετά αρχίζουν τα θέματα… Δεν κλείνει το ντουλάπι αφού βγάλει ποτήρι, δεν τραβάει την κουρτίνα του ντους για να στεγνώσει, δεν κατεβάζει το καπάκι της λεκάνης, δεν πηγαίνει το πιάτο του στην κουζίνα και άλλα τέτοια «δεν» που σταγόνα σταγόνα το γεμίζουν το μπιτόνι της υπομονής.

Και μια μέρα ήρθε η χολή σου κι έγινε τούμπανο, φίλε αναγνώστη, σαν το στήθος πηγμένου στα χημικά μποντιμπιλντερά (ωραία παρομοίωση ε;) και λες «να τα δώσω όλα μία και να φύγω»; Μια κόκκινη γραμμή, που λέει και η Νατασσώ. Μετά; Πάλι τα ίδια; Πάλι θα βρεις κάποιον/κάποια, και φτου κι απ’ την αρχή; Όχι. Ό-ΧΙ.

Το πρόβλημα το έχεις εσύ. Ναι, ναι, εσυ, εγώ, όλοι που έχουμε κάνει αυτές τις σκέψεις (και ταυτιζόμαστε με τον blogger). Όχι οι άλλοι. 

Δεν έχεις μάθει τι να περιμένεις. 

Αυτά φαίνονται από τον πρώτο καιρό. Δεν ξυπνάει ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος και αρχίζει να σκορπίζει μυξομάντηλα δεξιά κι αριστερά στο σπίτι ή να πετάει κάλτσες και βρακιά στο πάτωμα. Όχι όχι όχι. Απλά τα δικά σου μάτια ήταν θαμπωμένα από το καινούργιο όταν γνωριστήκατε και δεν τα πρόσεχες όλα αυτά.

Αλλά υπήρχαν.

Υπήρχαν και το ξέρεις πολύ καλά μέσα σου αλλά έλεγες «θα αλλάξει, δεν μπορεί» ως άλλη Χαρούλα Αλεξίου (το ‘χω με τα τραγούδια, μην το ψάχνεις). Μα δεν αλλάζει. Ιδίως αν πέσεις και σε «καλόβολο» ζώδιο, την έκανες από κούπες. Εκεί πιο πιθανό είναι να αλλάξεις εσύ παρά ο άλλος. Επειδή όμως είσαι κι εσύ από την ίδια πάστα (και έχεις ωροσκόπο στο ζώδιο του άλλου), πεισμώνεις και το παίρνεις πατριωτικά. Με αποτέλεσμα εσύ να μένεις και να τσιτσιρίζεσαι (και να τρέχεις από πίσω να μαζεύεις για να μη δημιουργηθεί το χάος) και ο άλλος πάει μπροστά και προσπαθεί να το δημιουργήσει. Το χάος. Και τα πηγαίνει περίφημα!

Δεν είναι αυτή η λύση λοιπόν. Καθόμαστε (αν βρούμε κάπου χωρίς να έχει πιατα/ποτηρια/ρούχα/μυξομάντηλα), συζητάμε (αν μας ακούει η άλλη πλευρά και το πιο σημαντικό, αν απαντά), κάνουμε υπομονή (πόση πια; ΠΟ-ΣΗ;), ρίχνουμε νερό στο κρασί μας (σχεδόν έχει μείνει μόνο νερό, νερομπλιάκι) και σφίγγουμε τα δόντια (και όπου μας βγάλει)! Σκεφτείτε όμως και πόσες φορές κάνει μαζί σας υπομονή! Πόσες φορές έχετε πει μπράβο μέσα σας (σιγά μην το πείτε δυνατά) που σας ανέχεται και σας αγαπά. Δεν είναι κακός άνθρωπος. Δεν τα κάνει απο μανία γιατί θέλει να σας διώξει απ'το σπίτι (γιατί αν σας διώξει, ποιος θα καθαρίζει, αν μη τι άλλο), απλά δεν έχει μάθει έτσι. Είναι άλλος άνθρωπος. Απο άλλο ύφασμα κομμένος. Ας πούμε οτι έχει επιλεκτική όραση. Ετσι θα το βαφτίσουμε και να το δείτε, θα δείξουμε και συμπόνια! Αμέ! Επομένως, την επόμενη φορά που θα σας έρθει να κατεβάσετε κανένα καντήλι, σκεφτείτε τι κάνει για εσάς και καταπιείτε το. Το καντήλι. Και ένα μαγκάλι κάρβουνα.

Πορτ-μπεμπέ, παντόφλα και τηλεόραση.

Τελικά ποιο είναι το μυστικό των μακροχρόνιων δεσμών;

Μήπως είναι τα παιδιά; 

Μήπως όντως τελικά τα παιδιά είναι η κόλλα που κρατάει δυο ανθρώπους μαζί; Η λύση για το πρόβλημα της ανίας μέσα σε έναν γάμο ή μια σχέση; Και όταν αυτά δεν υπάρχουν, τι γίνεται; Πως σώζεται η κατάσταση;

Δυστυχώς έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε, όπως λέει η παροιμία και η πικρή αλήθεια είναι πως αν δεν βιώσεις μία κατάσταση, δεν μπορείς να ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει. Πολλές φορές, έβλεπα σε συνεντεύξεις να κάνουν την (τόσο κλισέ και συνάμα χαζή κατ’ εμέ) ερώτηση «ποιο είναι το μυστικό ενός επιτυχημένου γάμου;» και πάντοτε έλεγα ειρωνικά «όσο γάλα, τόσο αλεύρι» σαν να πρόκειται για συνταγή παρασκευής κάποιου γλυκίσματος. 

Well, the joke was on me. 

Υπάρχει μυστικό που κρατάει τους ανθρώπους δεμένους για πολύ καιρό (πχ 50 χρόνια και βάλε) αλλά προφανώς κανείς δεν θέλει να μας το πει αλήθεια. Όλοι λένε, «αμοιβαίες υποχωρήσεις» ή «κατανόηση για τα προβλήματα του/της συντρόφου» ή «να μην πέφτετε για ύπνο τσακωμένοι» και άλλα τέτοια χρήσιμα αλλά δυστυχώς δεν είναι μόνο οι τσακωμοί και οι τσιρίδες οι εχθροί των σχέσεων, αλλά και η πλήξη. Πόση κατανόηση να δείξεις; Πόση υπομονή, όταν το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι σε κάποια φάση έχεις βαρεθεί τα μούτρα του διπλανού σου κι εκείνος τα δικά σου. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό μετά από κάποια χρόνια.

Θα μπορούσα να πω ότι η λύση σε αυτό το πρόβλημα θα ήταν τα μαστίγια, τα σέξι εσώρουχα, το role playing και άλλα τέτοια κόλπα αλλά: 

α) θα πάει αλλού το πράγμα και δεν έχω προετοιμαστεί να μετατρέψω το blog (ακόμη) σε soft porn αποκούμπι του κάθε στερημένου και 

β) δεν είμαι και πολύ σίγουρος πως αυτή είναι μια λύση που θα «πιάνει» για πολύ καιρό. Συν το ότι δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να σκαρφίζεσαι και μια διαφορετική φαντασίωση. Αν είναι έτσι, πήγαινε γράψε ένα σήριαλ στο Mega και ίσως το χρήμα (λέμε τώρα) να σας φέρει πιο κοντά.

Δυστυχώς τη λύση δεν την έχω ούτε εγώ (γιατί ίσως ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο να ψάξω να τη βρω μάλλον) αλλά μια σοφή φίλη που είναι σε διάσταση με τον άντρα της, μου είπε κάποτε «δεν θα πρέπει ένα ζευγάρι να αφήνει να περνάνε μεγάλα διαστήματα χωρίς να έρχονται σε (σεξουαλική) επαφή, καθώς η αποχή γίνεται τοίχος ανάμεσα τους και τους αποξενώνει περισσότερο» και θα συμπληρώσω εγώ «αν ο τοίχος γίνει μαντρότοιχος, κλάφ’ τα Χαράλαμπε. Η σχέση πάει περίπατο κι εσείς για ύπνο σαν αδερφάκια.

Όταν λοιπόν ένα ζευγάρι gay/straight οδηγηθεί στον χωρισμό, μήπως δεν είναι τελικά quitters; Μήπως το φιλοσόφησαν καλύτερα απ’ όλους εμάς που σηκώνουμε το δάχτυλο και κρίνουμε; μήπως σκέφτηκαν «μια ζωή την έχουμε» ή «δεν θα ζήσω δυο ζωές για να τους ικανοποιήσω όλους στη μια και στην άλλη να κάνω αυτό που θέλω εγώ» και τίναξαν (όχι την μπάνκα αλλά) το σπίτι τους στον αέρα και πήγαν γι’ άλλα; 

Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν. 

Το έκανα κι εγώ στο παρελθόν, όταν είδα ότι δεν πήγαινε άλλο και παρά το ότι δεν ήταν και το καλύτερο μου να φέρω τον άλλον στη θέση αυτή, τον έφερα. 

Δεν το έχω μετανιώσει αλλά ίσως και να ήταν πολύ εγωιστικό από την πλευρά μου. Να μην κοιτάξω δηλαδή τα αισθήματα του άλλου και απλά να πω «έχε γειά».

Τα παιδιά λοιπόν όταν υπάρχουν στο κάδρο, δεν σε αφήνουν να φτάσεις σε αυτό το σημείο εγωισμού, αλλά εστιάζεις πάνω τους και δεν κάνεις κάτι που θα τα πληγώσει. Όχι ότι κι αυτή η λύση είναι η πιο σωστή, καθώς παίζει και το ενδεχόμενο τα καμάρια σου να μην σου φέρουν ΟΥΤΕ ένα ποτήρι νερό όταν γεράσεις, οπότε στα 87 σου φτάνεις να πεις «δεν φταίει κανείς άλλος, εγώ φταίω που άφησα τη φώκια τη μάνα σας να μου φάει τη ζωή σαν φρέσκο μπαρμπούνι και δεν έφυγα να κάνω τη ζωή μου στα Τρίκαλα Κορινθίας*». Το καλύτερο είναι να περιμένεις κάποια χρόνια να μεγαλώσουν τα παιδιά σου (άντε να δώσουν πανελλήνιες, μην έχουν να σε κατηγορούν και για την αποτυχία τους να μπουν στο τμήμα ΜΜΕ του Α.Π.Θ.) και μετά να φτιάξεις μια βαλιτσούλα και γεια σας, με ειρηνικό τόνο και σε ανθρώπινες συνθήκες. Όχι φωνές, όχι υστερίες σε διαζύγια και ακτές.

Μην ξεχνάμε πως δεν φταίνε αυτά να πληρώνουν τις δικές σου λάθος επιλογές ή την επιμονή σου σε κάτι που ίσως έβλεπες οτι δεν πήγαινε καλά εξαρχής.

*τυχαίο παράδειγμα