The #NYCsfiatkos experience pt1

Και το παίρνεις απόφαση μια μέρα να πας στην Αμερική. Οι 13 ώρες ταξίδι δεν σε τρομάζουν. Λες "σιγά". Ακούς για το "jet-lag" και λες "μαλακίες, θα κοιμηθω θα συνέλθω". 

ΚΙ ΟΜΩΣ φίλε μου, δεν πάει έτσι. 

Είναι η δεύτερη μέρα που ξυπνάω στις 4.30-4.45 (τη μια κοιμήθηκα 00.00 και χτες 22.00) και δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ. Κάθομαι αξημέρωτα και χαζεύω στο ipad κριτικές στο yelp, για να παω να φαω κάπου και να μην το μετανιώσω, όπως χτες βράδυ που πήγαμε στα Applebee's της περιοχής για να δούμε τις διαφορές με την ελληνική έκδοση τους που πήγε άπατη και άκλαυτη.

Χάλι. Ναι, η μεριδα με τα ορεκτικά ήταν μεγάλη και σχεδόν χορτάσαμε μόνο με αυτά, αλλά τα κυρίως ήταν μέτρια προς κακά και προφανώς ή ο σερβιτόρος μας ή η επιχείρηση δεν πιστεύει στα μαχαιροπήρουνα και τις χαρτοπετσέτες. Τα πρώτα δεν τα ειδαμε ποτέ να φτάνουν στο τραπέζι μας, τις δεύτερες τις ζητήσαμε και μας φέρανε 3 μετρημένες. Πληρώσαμε και φύγαμε.

Το φιλοδώρημα.

ΤΑ ΝΤΑΑΑΑΑ!

Πονεμένη ιστορία, καθώς και τις 2 φορές που προέκυψε ως τωρα να δώσουμε, ήταν στα 12-15$ επιπλέον. Αφού όμως ήρθαμε εδώ, όπως μας βαράνε, θα χορέψουμε, που λέμε και στην πατρίδα. 

Η τηλεοραση.

Ως φαν της αμερικάνικης τηλεόρασης, ενθουσιάστηκα στην ιδέα του να βλέπω live το πρόγραμμα που συνήθως κατεβαζω καποιες ώρες μετά. 

Χμ. 

Αν λεμε στην Ελλάδα οτι έχουμε πολλές διαφημήσεις, εδώ γίνεται της κακομοίρας... Χάπια, αυτοκίνητα και προμαγειρεμένα φαγητά. Κυρίως όμως φάρμακα.

[Α) το heartburn μαστίζει τις ΗΠΑ Β) Είδαμε ένα σποτ για ένα φαρμακο που το διαφήμιζε μια τύπισσα και έλεγε παρενέργειες για 1' περίπου, δεν τελείωνε με τίποτε, σε σημείο να λες οτι μόνο το 1% του πληθυσμού μπορεί να το λάβει χωρίς να θέλει πχ να αυτοκτονήσει-αληθινή παρενέργεια].

Χτες, Κυριακή σ'ένα κανάλι έπαιζε όλη μέρα το παλιό, κλασικό πια beverly hills 90210, ένα άλλο τα golden girls και ένα άλλο το the Brady bunch. Το τελευταίο, μόνο ως όνομα το ξέρω και η πιο πιτσιρίκα του cast τώρα standard έχει συνταξιοδοτηθεί πια. 

Προσεχώς περισσότερα...

Το ανοιχτό συρτάρι, αυτός ο δυνάστης!

Όσο ήμουν φοιτητής, έμενα μόνος. Οπως άφηνα στο σπίτι, έτσι το έβρισκα. Τακτοποιημένο; ακατάστατο (σπανια); εγώ το είχα αφήσει. Ήξερα τι θα αντιμετωπίσω και υπολόγιζα τον χρόνο μου για να το μαζέψω.
Οταν μοιράζεσαι το σπίτι σου όμως με έναν άλλον άνθρωπο, που δεν είναι όπως εσύ (αλλά σε θεωρεί και ψυχαναγκαστικό με την τάξη και τη καθαριότητα) είναι πολύ φυσιολογικό να μην είναι η κατασταση όπως είχες συνηθίσει. Μέσα στα χρόνια της συγκατοίκησης/συμβίωσης (όπως θέλετε πείτε το, δαχτυλίδι ακόμη δεν μπήκε) λοιπόν αρχίζεις και συνηθίζεις. Εσυ τον άλλον, ο άλλος εσένα και οι δύο τα κουσούρια σας. Κι όμως! Αυτό που δεν μπορούσα να κατανοήσω ούτε στον πατέρα μου είναι η επιλεκτική όραση. Τι εννοώ: κάθεστε να φάτε. Τραβάει την καρέκλα από τη θέση της, κάθεται, τρώει ο χριστιανός και σηκώνεται για να φύγει απ'το τραπέζι. Η καρέκλα μένει εκεί. Δεν τη βάζει ξανά στη θέση της. Γιατι; "δεν την ειδα" είναι η απάντηση. Άλλο παραδειγμα: Ανοίγει το συρτάρι να πάρει πιρούνι/μαχαίρι (οχι για να σφάξει εσενα, ακομη), παίρνει το εργαλείο, αφήνει το συρτάρι ανοιχτό. Γιατι; "δεν το ειδα".
Εκει γίνομαι τρελος. Πως δεν το είδες; μπροστά σου είναι. Το άνοιξες για να κάνεις τη δουλειά σου. Κι όμως...δεν το είδε. Και τον πιστεύεις. Και εκεί αρχίζει η δική σου παράνοια: Μωρ'μήπως είμαι όντως υπερβολικός; μήπως όλοι το κάνουν; μήπως κλείνω μόνο εγώ το ντουλάπι αφού πήρα το ποτήρι να πιω νερό; που την ώρα που ανοίγει το ρημάδι το ντουλάπι, να με βρει στο κεφάλι να ζαλιστώ να μην δω που το αφηνει να χάσκει. Στην τρίτη φορά που θα το πεις (το 'χεις πει φιλικά για να χτυπήσεις στο φιλότιμο, το' χεις πει με καντήλια για να το θυμάται, το 'χεις πει και απογοητευμένα μπας και σε λυπηθεί, αλλά τίποτα) το παίρνεις απόφαση και το ρίχνεις στην τρελή. Απλούστατο! θα κυκλοφορείς σε ένα σπίτι σαν να έχει στοιχειώσει από πνευμα-παιδάκι (που ανοίγουν βρύσες και ντουλάπια/συρτάρια όπως έχω ακούσει). Ολα μια απόφαση είναι τελικά.

Clap your hands, bitch!

Πολλές φορές, σε δύσκολες φάσεις της ζωής μας, σκεφτόμαστε "αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω αυτό θα το είχα κάνει ετσι".
Αλήθεια;
Έχεις σκεφτεί σοβαρά τι θα ήθελες να κάνεις και πως, αν σου έδινε κάποιος τη δυνατότητα;
Έχω φίλους που μετάνιωσαν (όπως και εγώ ο ιδιος) για την επιλογή του αντικειμένου των σπουδών τους. Είτε γιατί δεν το είχαν σκεφτεί καλά, είτε γιατί πιεστηκαν πολύ από τους γονείς τους, είτε γιατί στο δίλημμα που τους τέθηκε πήραν τη λάθος απόφαση (για μένα λέω παλι).
Αν λοιπόν κάποιος με ρώταγε "αν ξαναγύριζες σε εκείνη τη φάση, στην 3η λυκείου, τι θα έκανες;" δεν ξέρω σιγουρα τι θα απαντούσα.
Στα προσωπικά, απλά δεν θα καθόμουν να σκάσω για μικροπραγματα που τότε τα έβλεπα τεράστια, τύπου "γκομενικα" (γιατί "γκομενικα γκομενικα" δεν είχα ως να πάω φοιτητής).
Για τα επαγγελματικά μου κυρίως δεν ξέρω. Να διάβαζα περισσότερο, χλωμό. Να έδινα περισσότερη σημασία, επίσης. Τοτε τα πέρναγα στο ντούκου. Τα είχα βάλει στο αυτόματο. Που να είχα δώσει και σημασία... Μπα.
Νομιζω θα έκανα τα ίδια απλά θα διάβαζα πιο πολύ ως φοιτητής.
Βεβαια πολύ λίγη σημασία έχει το τι θα έκανα τώρα και τι όχι, γιατί δυστυχώς μαγικό τζίνι δεν υπάρχει. Κι αν υπήρχε να είστε σίγουροι οι θα ζητούσα ΣΙΓΟΥΡΑΚΙ να χτυπάω 2 παλαμάκια και να καθαρίζεται το σπίτι από τρίχες και σκόνη (ίσως και τα σκουπίδια να κατέβαιναν στον καδο).

Τόσο συνειδητοποιημενος!

Ζούμε για να δουλεύουμε; Δουλεύουμε για να ζούμε; Και τελικά, ζούμε;

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αντιμετωπίζει την καθημερινότητά και τα γεγονότα που εξελίσσονται γύρω μου τελείως αποστασιοποιημένα και επιφανειακά.

Θανάτους, χαρές, κοσμοϊστορικά συμβάντα που ίσως και να τα περνάω περισσότερο στο ντούκου απ’ότι θα ‘πρεπε (όχι οτι η ζωή μου είναι γεμάτη απο δαύτα αλλά όσο να πεις όλο και κάτι συμβαίνει).

Σκέφτομαι λοιπόν πως έχουμε φτάσει στο σημείο να ζούμε για να δουλεύουμε. Δεν δίνουμε σημασία σε τίποτε, ζούμε για το Σαββατοκύριακο. Σπαταλάμε το αγαθό της ζωής που δεν θα μας ξαναδοθεί, ως σκλάβοι του χρήματος και των υποχρεώσεων μας! Περνάμε τις 10 απο τις 12 ώρες της ημέρας (αυτές που είμαστε δημιουργικοί δηλαδή και όχι ζόμπι) στους δρόμους για να πάμε στη δουλειά μας (όσοι ακόμη έχουμε), να ετοιμαζόμαστε για να πάμε στη δουλειά μας και τελικά στη δουλειά μας την ίδια.

Γιατι;

Για να αμειφθούμε με τα λιγοστά χρήματα που έχουν κρίνει αυτοί που μας κυβερνούν οτι μας αξίζουν για την υπομονή, την επιμονή και τα άγχη που μας κατατρώνε τη ζωή ώστε να είμαστε σωστοί απέναντι στους άλλους και τα αφεντικά μας με απώτερο σκοπό να νιώσουμε για λίγο την ψευδαίσθηση οτι ζούμε, όταν θα ξοδέυουμε με φειδώ τα χρήματα αυτά.

Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε το κομμάτι «δουλειά-επιβίωση» τουλάχιστον ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για τον εαυτό μας τις (λιγοστές) ώρες εκτός δουλειάς.

Δεν θα ζήσουμε δύο ζωές.

Κανείς δεν θα μας χαρίσει μια δεύτερη για να αφιερώνουμε την πρώτη στα αφεντικά/στους καταπιεστικούς γονείς/ στις σχέσεις που δεν μας γεμίζουν και γενικά για να συμβιβαζομαστε.

Το χειρότερο αίσθημα είναι οτι πέρασε άλλη μια ημέρα, χωρίς να έχεις κάνει κάτι, χωρίς να εχεις πετύχει κάτι.

Μια μέρα που δεν θα επιστρέψει. Μια μέρα που δεν θα σου γυρίσει κανείς πίσω.

Αυτή είναι η σκέψη που έκανα πριν πέντε χρόνια και άλλαξα τη ζωή μου. Δεν θα ζήσω τη ζωή μου για ικανοποιήσω κανέναν, γιατι στο τέλος της ημέρας θα κοιμηθώ μόνος με τις σκέψεις μου ακόμη κι αν δίπλα μου είναι ο Θεός ο ίδιος. Τρόπος του λέγειν. Θα κάνω αυτό που θέλω, όσο μπορώ καλύτερα και περισσότερο. Δεν θα πιέσω κανέναν για τίποτε αλλά δεν θα δεχτώ κι εγώ να κάνω κάτι «γιατι έτσι πρέπει».

Το κομμάτι ξεκίνησε λίγο «απο την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» αλλά έτσι είναι οι σκέψεις. Χοπ χοπ χοπ, σαν τη Μαρία Ιωαννίδου, πηδάνε δεξιά αριστερά ανεξέλεγκτα. 

Οι φίλοι περνούν, μαμά...

Έτσι όπως είμαι στο μισοσκόταδο Παρασκευή βράδυ και πίνω την κρύα μπύρα μου (καλά μη φανταστείς, αυτό το ξέπλυμα με το λεμόνι πίνω) σκέφτομαι τους φίλους που περνάνε απο τη ζωή μας: αυτούς που διώξαμε οι ίδιοι απο κοντά μας προσπαθώντας πολύ, αυτούς που μας κούρασαν και τους κόψαμε λίγο λίγο ("αλλάξαμε θέση, μ' αρέσει - μ' αρέσει" που έλεγε και η Αλέξια) και τελικά ποιοι έμειναν κοντά μας και πως "έδεσε το γλυκό".

Σίγουρα όλοι έχουμε γνωρίσει κάποιον που αμέσως νιώσαμε το "δεν θέλω να χάσω επαφή με αυτόν τον άνθρωπο" γιατί μας έκανε κλικ ο τρόπος σκέψης του, το χιούμορ του, η αισθητική του και ίσως και η εξωτερική του εμφάνιση. Εγώ θυμάμαι να είναι 4-5 το πολύ. Μπαμ! Στιγμιαία. Χωρίς πολλά γιατί και επειδή. Μην ρωτήσεις πόσοι μου έμειναν, πικρή ιστορία… (Δεν τους έδιωξα με βλακείες, απλά μετακόμισα και δεν είμαι φαν των τηλεφωνημάτων).

Είναι κάτι παραπάνω απο σίγουρο πως όλοι έχουμε νιώσει οτι έχουμε βρεθεί στην απέναντι θέση, να μας κυνηγάνε δηλαδή για να κρατήσουμε επαφή (κι εμείς να πνιγόμαστε απο την τόση προσπάθεια) με αποτέλεσμα απο ένα σημείο και μετά να μην θέλουμε ούτε να ακούμε για τον wannabe κολλητό. Block και delete! ASAP! 

(Εγώ θυμάμαι μια φορά να με "κυνηγάνε" για να μιλήσω στο τηλ/νο. Δεν θέλω χριστιανέ μου! Με το ζόρι… και κακώς είχε και το κινητό μου. Που το βρήκε δεν ξέρω).

Τέλος είναι και οι φίλοι που έχουμε στη ζωή μας που μπορεί να ξεκίνησαν απο κάποια απο τις 2 πιο πάνω κατηγορίες αλλά κάπως "την είδαν αλλιώς" και άλλαξε το "παραμύθι" στη διαδρομή. Βρισκόμαστε, τα πίνουμε (τα παραπίνουμε ίσως θα μπορούσα να πω) χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και πίεση. Απλά ίσως και να ήταν η μοίρα μας απο προηγούμενη ζωή να είμαστε δεμένοι με αυτά τα πρόσωπα. Δεν ξέρω. (Εδώ δεν ξέρω τι ήμουν στην προηγούμενη ζωή μου, θα ξέρω και με ποιούς έκανα παρέα;)

Με χάλασε αυτή η μπύρα. Πείνασα. Δεν θυμάμαι και τι έχει στο ψυγείο. Να θυμηθώ να μην ξαναπιώ (είπε αφού άδειασε την εξάδα).

Τα κυριακάτικα απογεύματα τελικά δεν ήταν αυτό που περίμενα...

Πέρασα πολλά χρόνια στο πήγαινε-έλα. Σε μια σχέση που έκανε πλούσιο τον ΟΣΕ, τα ΚΤΕΛ και λίγο τα αεροπλάνα.  Σε βαπόρι ευτυχώς δεν είχε χρειαστεί να ανέβω. Θυμάμαι να φεύγω Κυριακές, παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα, να προσπαθώ να προλάβω να μπω σε ένα βαγόνι τρένου για να διανύσω τη μισή Ελλάδα, έχοντας αφήσει πίσω κάποιο αγαπημένο πρόσωπο για να δω κάποια άλλα. Πολλά χρόνια έτσι.

Μάλιστα, έχω κάνει και Χριστούγεννα ανήμερα σε τρένο, το πιο τρελό δρομολόγιο: 600χλμ προσπαθώντας να εξοικονομήσω όσον περισσότερο χρόνο μπορούσα για να είμαι κοντά στον άνθρωπό μου.

Όλες αυτές τις μέρες λοιπόν που με τη βαλίτσα μου ξεκινούσα για να επιστρέψω στη βάση μου, αφήνωντας την Αθήνα, σκεφτόμουν τι να κανουν άραγε οι χιλιάδες των ανθρώπων τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, που δεν χρειάζεται να ταξιδέψουν αλλα είχαν την πολυτέλεια να ζήσουν τη νωχελικότητα (αν θες και βαρεμάρα) της Κυριακής στο σπίτι τους. Να ζήσουν δηλαδή την "Κυριακίλα" χωρίς να πρέπει να προλάβουν κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, να αγχωθούν για τη βαλίτσα τους ή να βρεθούν να κάνουν στάση στη μέση του πουθενά κάπου έξω απ'τη Λαμία.

Πάντα το έβλεπα ειδυλλιακά: οτι ήταν στα ζεστά τους σπίτια και περνούσαν τον χρόνο τους παρέα με τις οικογένειες τους. Τα καλοκαίρια σκεφτόμουν οτι κατέβαιναν βόλτα στο αρχαιολογικό κέντρο, έκαναν περιπάτους γελώντας δυνατά με την καρδιά τους και διασκέδαζαν σαν να μην υπήρχε στην ατμόσφαιρα η μιζέρια της Κυριακης.

Εγω πάλι, όταν έφτανα στο ήσυχο και μοναχικό διαμερισμά μου, ανανεωμένος απο το ταξίδι, αναλογιζόμουν όλα όσα έκανα αυτήν τη φορά και σχεδίαζα τι θα μπορούσα να κάνω την επόμενη. Πάντα ήλπιζα να ξεκλέψω λίγο χρόνο παραπάνω.

Τώρα, που δεν χρειάζεται να ταξιδεύω κάθε εβδομάδα και με βρίσκει στη βάση μου το βράδυ της Παρασκευής, μπορώ να πω με σιγουριά πως το απόγευμα της Κυριακής δεν είναι καθόλου όπως το φανταζόμουν. Πάντα, αν πάει 17.00 σκέφτομαι "πότε πέρασε η ώρα;;;". Στις 23.00 δε, πέφτει το πλάκωμα στο στήθος και η ελπίδα για το επόμενο ΣΚ να ξεκουραστώ περισσότερο.

Μας σαμποτάρει το μυαλό μας το ίδιο... το φελέκι μου μέσα!

Πάντα στο μυαλό μας κρατάμε τα καλά απο μια κατάσταση. Απο τον στρατό, απο το σχολείο, απο προηγούμενες σχέσεις... Πάντα θυμόμαστε τις πιο καλές στιγμές. Το top 10! Ενα best of εμπειριών. Ραφιναρισμένο, σαν extra παρθένο ελαιόλαδο! 

Ίσως να λειτουργεί έτσι ο εγκέφαλος για να μη σχιζοφρενιάσουμε καμιά ώρα και κόψουμε παρτίδες ακόμη και με την ίδια μας τη φαμίλια. 

Το κακό ειναι πως πέφτουμε θύμα όμως αυτής της "λειτουργίας" και την πατάμε. 

Τι εννοω;

Λέμε "θα ξαναπήγαινα στο σχολείο, γιατί ήταν ξέγνοιαστη εποχή". 

Ναι. 

Καμία σχέση με το πως είσαι τώρα που δουλεύεις με συμβάσεις και δεν μπορείς να πάρεις ούτε μια φριτέζα -που λέει ο λόγος- με δόσεις γιατί δεν ξέρεις ΑΝ θα έχεις δουλειά 2 μήνες μετά. Είχες έναν πατέρα να σε ταϊζει, μια μάνα να σε πλένει κ αυτοί τι ήθελαν; Απλά περίμεναν εσύ να κάνεις το "καθήκον" σου σαν μαθητής και να τους κάνεις περήφανους (γιατί ΦΥΣΙΚΑ δεν μπορούσαν να λένε δεξιά κι αριστερά πόσο καλός μαθητής ήσουν-κι ας ήσουν σκράπας- όπως έκαναν οι οικογενειακοί φίλοι σας). 

Δεν το έκανες όμως ρε τομάρι όσο θα έπρεπε / περίμεναν / ήξεραν οτι μπορούσες αλλά όσο σου επέτρεψε η σπαρίλα σου. Όπως πάντα!

Σκεφτεσαι τον στρατό.

 

"Θα ξαναπήγαινα", λες και συλλογίζεσαι ότι τα μοναδικά προβλήματα σου τότε ήταν τι νούμερο θα σου βγάλει ο "γιωτάς" ο επιλοχάς (πόσο gay λέξη σου εκανε το "επιλοχάδικο" σε συνειρμό με το "πουστράδικο") κι αν θα έχεις έξοδο ή "νούμερο" με την παρέα σου εκεί μέσα. 

Σκέφτεσαι τις παλιές σου σχέσεις! "Τι ωραία που περνούσαμε με τον Τάδε", λες και θυμάσαι τις ωραίες στιγμές που γελάγατε, που παραβγαίνατε απο εδώ ως την επόμενη γωνία -χωρίς να υπολογίζεις τους γείτονες που θα σκεφτούν ότι η μάνα σου σηκώνει βαρύ σταυρό με τόσο "λειψό" παιδί- και άλλα τέτοια κουλά.

Δεν θυμάσαι όμως ότι στο σχολείο έτρεμες μη σε σηκώσει ο μαλάκας να πεις φυσική / να λύσεις άσκηση στην άλγεβρα που δεν είχες διαβάσει γιατί ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΣ-ήσουν θεωρητική κατεύθυνση ή ξεχνάς οτι στον στρατό έτρεμες μη βγάλουν καμιά βολή στα ξαφνικά (καθότι έριχνες στον γάμο του Καραγκιόζη κ ο υπόδιοικας το είχε πάρει "πατριωτικά" να σε κάνει άσσο στο σημάδι/πληρωμένο δολοφόνο, όχι όμως με πολύ παιδαγωγικό τρόπο) ή καμιά επάνδρωση / "σκηνάκια"... Για να μην πούμε για τις προηγούμενες σχέσεις ότι δεν θυμάσαι τους τσακωμούς, που δεν σου έκανε "κούκου" μετά απο κάποια φάση, ότι δεν συμφωνούσατε σε τίποτε, που αλλιώς τον είχες γνωρίσει κ αλλιώς σου προέκυψε με το πέρασμα του χρόνου (σαν τις γυναίκες πριν κ μετά τον γάμο ένα πράγμα - dr Jekyl & mr Hyde). 

Δεν τα θυμάσαι καλά και ανοίγεις το ρημαδόστομα σου γιατί γίνεσαι θύμα της λήθης και μιλάς. Και λες πράγματα ρομαντικά, σεξουαλικά και την τρως την κατραπακιά γιατί στα 10' αρχίζουν κ σου ξανάρχονται εικόνες (που λέει και η Celine στο "it's all coming back to me") απο το μεγαλείο του ανώριμου επιφανειακού μαλάκα που είχες ερωτευτεί αλλά δεν έδεσε ποτέ το γλυκό και εύχεσαι να μην είχες πει αυτό, κι εκείνο, και τ'άλλο, κι εκείνη τη μπηχτή, κι εκείνο το γελάκι και γενικά θες να ανοίξει ο καναπές και να σε καταπιεί ΧΑΑΑΑΠ! όπως το κρεβάτι του Johnny Depp στο "nightmare on elm street" στα πρώτα στάδια της καριέρας του. 

Αλλά ΔΕΝ! 

Ούτε ο καναπές, ούτε το πάτωμα, ούτε καν ο σκύλος δεν ανοίγει (το στόμα του) να σε καταπιεί να ησυχάσεις και εσύ να ησυχάσει και όλος ο ντουνιάς!

Breaking the ice...

Έχω τόσα χρόνια να γράψω στο blog.

Γι αυτό και του άλλαξα τα φώτα.

Είχα την ανάγκη όμως να εξωτερικεύσω όλες αυτές τις σκέψεις, τα άγχη και τις ερωτήσεις που μου τριβελίζουν το μυαλό το βράδυ που πέφτω  να κοιμηθώ ή το πρωί στο ντους. Τη στιγμή αυτήν, τη μαγική, που απο τη σιγουριά της μπανιέρας μου νομίζω πως μπορώ να κάνω τα πάντα και να πετύχω το οτιδήποτε.

Soon, more to come...