Τις προάλλες, καθόμουν και χάζευα στο instagram κάτι ζευγάρια ξένων που έχω και ακολουθώ (ναι, δεν βλέπω μόνο κώλους εκεί μέσα, ακολουθώ και normal accounts) και τους καμάρωνα που φωτογραφίζονταν σε εξωτικούς -και μη- προορισμούς, σε συναυλίες, σε βόλτες με το αυτοκίνητο τόσο αγαπημένοι, που ζήλεψα. And then it hit me: αναγνώριζα σκηνές απο τη δική μου ζωή σε αυτά τα κάδρα, σε δεύτερη “ανάγνωση".
Σσ. Μόλις συνειδητοποίησα οτι έγραψα μια πρόταση τέσσερις σειρές αλλά δεν θα κάτσω να σκάσω. Δεν έχω την πεποίθηση οτι τα κείμενα μου θα διδάσκονται μελλοντικά στα σχολεία για να μαθαίνουν οι επόμενες γενιές σωστό συντακτικό, τα εσωψυχά μου βγάζω goddamnit.
Συνεχίζω.
Όλες οι σχέσεις έχουν θέματα. ΌΛΕΣ. Καμία σχέση πολυετής δεν είναι τέλεια. Και θα βαριούνται μεταξύ τους οι συντροφοι, και δεν θα παίζει πολύ σεξ (σε πολλές περιπτώσεις αυτό μεταξύ τους αλλά παίζει πολύ με άλλους), και πράγματα δεν θα κάνουν μαζί (Βάνα;) και γενικά θα είναι ένα "άλλο πράγμα" απο αυτό που ήταν παλιά.
Και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό, έτσι; δεν παίζει να είσαι “στα κάγκελα” για τον άλλον όπως ήσουν στην αρχή.
Γι αυτό λένε (στις Σέρρες σίγουρα) και το ρητό “καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω;” (κοινώς, τον πρώτο καιρό τον προσέχεις πολύ πολύ περισσότερο τον άλλον απ’ότι αργότερα). Το θέμα είναι κατά πόσο μπορείς να το δεχτείς αυτό. Αυτό είναι το σαράκι που σε τρώει και δεν ξέρεις τι να κάνεις, φίλε αναγνώστη.
Δηλαδή, είμαστε εδώ και το παλεύουμε και προσπαθούμε να κάνουμε οτι καλύτερο γίνεται ή τα αφήνουμε όλα, καλά ήταν όσο κράτησε αλλά δεν πάει άλλο και γεια σας;
Σε τρώει το σκουλήκι όμως, γιατί η γενιά μας (δεν ξέρω τι ηλικίες έχουν οι αναγνώστες μου δυστυχώς) έχει μεγαλώσει με τα straight πρότυπα, που μεγαλώνουν, ερωτευονται, γκαστρώνονται και παντρευονται (ή και αντίστροφα). Προσπαθούμε λοιπόν να βάλουμε τους εαυτούς μας σε ένα δανεικό καλούπι. Όσο και να το θέλουμε, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουμε εμείς ότι έχουν οι άλλοι (str8) που τους κρατά δεμένους. Η κόλλα μας λείπει. Δηλαδή, παιδιά, δάνεια, υποχρεώσεις, κληρονομικά, οικογενειακές μερίδες και άλλα τέτοια κουλά.
Πως να μπεις στο καλούπι μεσιέ; πως να ψηθείς και να γίνεις κέικ αν μπεις στο τσέρκι αλλά το δαχτυλίδι που συγκρατεί τα τοιχώματα, απουσιάζει; θα ανοίξει και θα χυθεί η ζύμη. Οπότε; πρέπει να βρούμε το δικό μας καλούπι. Και δεν εκπαιδευτήκαμε να ψάχνουμε για κάτι τέτοιο δυστυχώς. Και πελαγώνουμε.
Πολλά ζευγάρια ανοίγουν τις σχέσεις τους σε τρίτα άτομα (συνειδητά εννοώ, δεν πέφτει απλά μονόπλευρο κέρατο) αλλά δυστυχώς κι αυτή λύση δεν είναι.Η σχέση ανοίγει τόσο που ξεχειλώνει, χάνει τη φόρμα της και τελικά, άλλος για Χιο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη (γεια σου ρε φίλη Ματινάρα που μου μαθες να γράφω και το νησί σου σωστά). Άλλοι ζουν στην παρανομία, κοινώς βγάζουν τα μάτια τους και τα βάζουν απο πίσω, που λένε. Κρυφά. Επειδή όμως ουδέν κρυπτόν υπο τον ήλιον, τσουπ, το μαθαίνει ο απατημένος κι εμείς απο τις ειδήσεις. Στίβα τα ρούχα του άπιστου, σπίρτο και πετρέλαιο, "η ζωή εδώ τελειώνει" και ζειμπέκικο γύρω απ τον φώκο. Γειά σου ρε παλικάρι!
Μήπως η λύση είναι ο πολιτισμένος χωρισμός, αν όντως υπάρχει θέμα με το ζεύγος και να πάρει ο κάθενας τον δρόμο που του πρέπει (τον αγύριστο) για να είναι ευτυχισμένος, κύριος του εαυτού του και να κάνει οτι θέλει; να μην έχει και το βάρος της συντήρησης μιας σχέσης που δεν τον συγκινεί πια; και γιατι να τη συντηρεί, στην τελική, αν δεν τον ενδιαφέρει; δεν θέλει βρε αδερφέ! γιατι να μείνει; για το σκρίνιο; για την φλάτ τιβί ή για το σερβίτσιο της θείας Κλεονίκης που ζαμάκωσε* ο φίλος σου απο τη μάνα του κρυφά στην 5η της μετακόμιση, γιατι αυτα που είχατε πάρει απ το ΙΚΕΑ ήταν μούφα με 3 δόντια και δεν τσιμπάνε ούτε βραστή πατάτα;
Είναι κάτι που πρέπει να σκεφτεί ο καθένας μόνος του. Άντε και χωρίσατε, μένεις μόνος, κάνεις τα αίσχη, τα σόδομα και τα γόμορρα και βρίσκεις ένα παιδί καλό, με πλούσιο εσωτερικό κόσμο και άφθονη τρίχα. Τι θα γίνει; Πάλι τα ίδια μετά απο Χ χρόνια; Δηλαδή μόλις βαρεθείτε, πάλι το ίδιο παραμύθι; Αν είναι να γίνει έτσι, μείνε εκεί που είσαι. Που ξέρεις και τα κατατόπια βρε αδερφέ. Βέβαια δεν μπορείς να είσαιι σίγουρος οπότε δεν ξέρω κατα πόσο είναι έγκυρη και μια τέτοια πρόβλεψη.
Πάντως στις φωτογραφίες του instagram (για να ξαναγυρίσουμε στην ρίζα του “προβλήματος") δεν φαίνεται τίποτε απ’όλα τα παραπάνω. Εκεί όλοι είμαστε ευτυχισμένοι, χαμογελαστοί, λαμπεροί, ιλουστρασιόν και χωρίς σκοτούρες. Εννοείται δεν βγαίνουμε μουντρούχοι και τσακωμένοι στις φωτογραφίες, πόσο μάλλον σε αυτές που ανεβάζουμε στα social media μας. Τα καλύπτουμε όλα, ζούμε την ψευδαίσθηση και μετά η προσγείωση είναι ακόμη πιο απότομη. Θα έπρεπε να τα συζητάμε. Να λέμε μεταξύ μας οι φίλοι τι συμβαίνει πίσω απο την ρημάδα την πόρτα όταν κλείνει. Εδω έχεις φίλο που βλέπεις οτι η γυναικα του πάει σε ψυχολόγο, ο ίδιος ούτε ασχολείται με τη φαμίλια και όταν τους ρωτάς είναι πολύ ευτυχισμένοι. Τρίχες αλλά τι να πεις;
Και πέφτεις το βράδυ να κοιμηθείς έχοντας συναναστραφεί μόνο ευτυχισμένα ζευγάρια, κοιτάς το ταβάνι και αναρωτιέσαι που έχεις κάνει το λάθος εσύ. Φεύγει ο ύπνος, πας τσακίζεις και τρία παγωτίνια που σας έφερε προχτές ο εξάδερφος Επαμεινώνδας και πέφτεις να κοιμηθείς με την ελπίδα οτι α) θα τα έχει κάψει ο σούπερ μεταβολισμός σου ως να ξυπνήσεις το πρωί και β) θα έχει λυθεί το θέμα στο κεφάλι σου ως να σηκωθείς.
*άρπαξε
