Υγιεινή διατροφή

Υγιεινή διατροφή

Από τότε που γεννήθηκα... καλά, όχι από τότε ακριβώς (αν και πάντα ήμουν τσουπωτός) είχα ένα δάχτυλο απέναντί μου (τον δείκτη βρε πονηρά μυαλά, όχι το κώλοδάχτυλο) που με έδειχνε (μα φαντάζεστε να με δείχνει κάποιος με το κωλοδάχτυλο; Αν και τώρα που το σκέφτομαι, είχα έναν δάσκαλο που το έκανε αυτό, όχι να δείχνει εμένα αλλά αυτά που έγραφε στον πίνακα) και έλεγε ότι πρέπει να χάσω κιλά. Πρέπει, πρέπει, πρέπει...

Ήμουν, είμαι και θα είμαι ζουμπουρλούδικο. Έτσι με έλεγε χαϊδευτικά και η φίλη μου η Στέλλα (που το είχε ξεσηκώσει από την καθηγήτρια των αγγλικών μας). Δεν μπορώ να γίνω χτικιάρης. Καλώς ή κακώς. Είμαι bear. Πως να γίνω twink; Πέρασα όλη μου την παιδική ηλικία και την εφηβεία μου να νιώθω άσχημα για το σώμα μου. Που δεν ήμουν αυτό που έβλεπα στους άλλους. Βέβαια δεν ήμουν και κανένα psycho πλάσμα που ζούσε στα σκοτάδια και έβλεπε τον κόσμο με μισό μάτι γιατί φθονούσε την ομορφιά τους. Απλά έλεγα ότι ήθελα να γίνω κι εγώ με κοιλιακούς καλοριφέρ. Κάποτε. Είχα πίστη!

Σε κάποια φάση προσπάθησα τη λύση «γυμναστήριο». Όταν ήμουν πρωτοετής στη Λάρισα, πριν αρπάξει το παραδάκι η Natasha και το σκάσει στο εξωτερικό, βάζοντας λουκέτο στη μεγαλύτερη αλυσίδα γυμναστηρίων στην Ελλάδα. Πήγα λοιπόν, έκανα την εγγραφή μου, έβγαλα μια ωραιότατη πιστωτική για να πληρώνω και πήγαινα. Πήγαινα κάθε μέρα. Με ήλιο με βροχή. Σάββατα και καθημερινές. Αλλά όντας «πατάτα» (βραστή, κοινώς πολύ μαλθακός για να αντέξω την «κακοπέραση» της άσκησης) έκανα ότι με βόλευε. Τελικά πέρασα έναν χρόνο κάνοντας ότι ήθελα, συνειδητοποιώντας πως το σώμα μου δεν είχε καμία απολύτως διαφορά και πως η παρέα μου εκεί ήξερε ότι γυμνάζομαι τόσο εντατικά και θα περίμενε να δουν τον Σβαρτζενέγκερ (δεν θυμάμαι πως γράφεται, βαριέμαι να το googlάρω, έχω και δέκατα αυτήν τη στιγμή που γράφω με πόνο καρδιάς τα της σιλουέτας μου) το καλοκαίρι. Και έτσι μια μέρα απλά δεν ξαναπήγα. Βέβαια το γυμναστήριο πληρωνόταν κανονικά αλλά εγώ δεν το πλήρωνα οπότε δυο καλοκαίρια δούλεψα μόνο για να ξεχρεώσω το γυμναστήριο.

Έκτοτε έχω προσπαθήσει να κάνω yoga, hatha yoga και Pilates. Με το τελευταίο τα πάω καλά. Τα άλλα δυο είναι πάρα πολύ παίδεμα ρε φίλε. Άσε που συνειδητοποίησα πως καλό το να γυμναστείς και να γίνεις φέτες αλλά αυτό θα πρέπει να το συντηρήσεις κιόλας και βαριέμαι, δεν φαντάζεσαι πόσο.

Κάποια στιγμή έκανα διατροφή με διαιτολόγο, έχασα 10 κιλά και σταδιακά τα ξαναπήρα. Πριν απ’ αυτό είχα κάνει τη μέθοδο Ducan που είχα χάσει 17 κιλά αλλά τα ξαναπήρα σταδιακά επίσης γιατί με αυτήν τη διατροφή κι αν είχα κουραστεί.

Γιατί στα γράφω όλα αυτα;

Α, ναι.

Γιατί προχτές άκουσα τη συνάδελφο Γιάννα (υπόδειγμα υγιεινού τρόπου ζωής) που εκθείαζε το γάλα αμυγδάλου. Και πήρα να δοκιμάσω. Ο σύντροφός μου ήταν σίγουρος πως δεν θα μου αρέσει αλλά εγώ του είπα γεμάτος αυτοπεποίθηση «μπα, ωραίο θα είναι, αλλά πρέπει να το πίνεις κρύο» και το έβαλα στο ψυγείο μόλις φτάσαμε σπίτι.

Απόψε, που έφαγα τρία κομμάτια πίτσα και δύο cookies είπα να πιω και λίγο γάλα αμυγδάλου. Τι. Αηδία. Θεέ. Μου.

Ναι, μπορεί να είναι υγιεινό και θρεπτικό. Τί να το κάνω ρε φίλε αν το πίνω και με πίνει;

Άσε.

Θα μείνω στο νερό με λεμόνι που πίνει η Gwyneth.

Σ.Σ. Μου είπε ότι εκείνη το τρώει με τα δημητριακά της ή σε smoothies. Θα ψάξω τη συνταγή για το smoothie με avocado που κάνει η Kourtney Kardashian μπας και λέει τίποτε.

I'm Back And More Desperate Than EVER!

Εμπρός για τη νέα εποχή!

Είχα σχεδόν έναν χρόνο να γράψω εδώ. Μάλλον μου τελείωσαν τα συναισθηματικά προβλήματα (ΧΑΧΑΧΑ, λες να είμαι τόσο καλός;) Δεν νομίζω. Λες να ωρίμασα; Πολύ πιθανό! Ίσως απλά, μετά από το x διάστημα που περνάς με κάποιον, αρχίζεις και βλέπεις λούπες (που λέει και το εγχώριο «Bond girl», Τόνια Σωτηροπούλου) στις καταστάσεις που ζεις, οπότε κάποια πράγματα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αρχίζεις και τα συνηθίζεις, κάποια άλλα τα καταπίνεις (δύσκολα και πάλι, με 2 μπουκάλια νερό να κατέβουν) αλλά γενικά δεν δίνεις πολλή σημασία. Δίνεις, αλλά όχι πολλή. Είπαμε συνηθίζεις, δεν κάνεις λοβοτομή.

Μετρώντας αισίως 7 χρόνια μέσα σε αυτήν τη σχέση, είδα γνωστούς μου να συμβιβάζονται μέσα σε σχέσεις που έβλεπα πως δεν προχωρούν (και τελικά το είδαν κι εκείνοι και τις διέλυσαν), άλλους με πολύ μικρότερης διάρκειας δεσμούς να λένε ότι θα κάνουν σύμφωνο (και γέλασα μέσα μου, γιατί σκέφτηκα πως θα πατσαβουριάσει και το σύμφωνο αν το κάνει ο καθένας που θα γνωρίζει κάποιον και θα ενθουσιάζεται), πήγα σε κοινωνικές εκδηλώσεις όπου είδα παιδιά της ηλικίας μου με παιδιά (κι αρχικά σκέφτηκα πως «προκόψανε κι αυτοί που βιάστηκαν» but the joke’s on me, καθώς δεν βιάστηκαν, 33 ετών φτάσαμε) και προβληματίστηκα για το που οδεύει η ζωή μου στην κοινωνία που ζούμε (bonus, μεταξύ μας, αναρωτήθηκα και για το αν θα πάρω τελικά το γαμωπτυχίο μου).

Επειδή όμως όλα αυτά είναι θέματα που αν τα σκεφτείς λίγο παραπάνω δεν θα σε πιάνει ύπνος τα βράδια (ιδίως για το πτυχίο έχω ξενυχτίσει), λέω να ασχοληθώ σε αυτήν τη φάση της ζωής μου με λιγότερο σημαντικά θέματα. Με απλά, καθημερινά ζητήματα που απασχολούν τους πάντες (ή τουλάχιστον την πλειοψηφία του κόσμου).

Όπως:

Γιατί όλοι γύρω μου είναι βλαμμένοι; Τι φταίει και υπάρχουν «bad hair days»; Γιατί το υγρό απορρυπαντικό κάνει ενίοτε λευκούς λεκέδες στα ρούχα; Πότε θα πάψει το τωρινό XXL να είναι το παλιό Medium; Τελικά μπαίνει κανέλλα στους κεφτέδες;

Η νέα εποχή είναι εδώ (ως να προκύψει πάλι κανά post «απ’τα παλιά»)