Πάντα στο μυαλό μας κρατάμε τα καλά απο μια κατάσταση. Απο τον στρατό, απο το σχολείο, απο προηγούμενες σχέσεις... Πάντα θυμόμαστε τις πιο καλές στιγμές. Το top 10! Ενα best of εμπειριών. Ραφιναρισμένο, σαν extra παρθένο ελαιόλαδο!
Ίσως να λειτουργεί έτσι ο εγκέφαλος για να μη σχιζοφρενιάσουμε καμιά ώρα και κόψουμε παρτίδες ακόμη και με την ίδια μας τη φαμίλια.
Το κακό ειναι πως πέφτουμε θύμα όμως αυτής της "λειτουργίας" και την πατάμε.
Τι εννοω;
Λέμε "θα ξαναπήγαινα στο σχολείο, γιατί ήταν ξέγνοιαστη εποχή".
Ναι.
Καμία σχέση με το πως είσαι τώρα που δουλεύεις με συμβάσεις και δεν μπορείς να πάρεις ούτε μια φριτέζα -που λέει ο λόγος- με δόσεις γιατί δεν ξέρεις ΑΝ θα έχεις δουλειά 2 μήνες μετά. Είχες έναν πατέρα να σε ταϊζει, μια μάνα να σε πλένει κ αυτοί τι ήθελαν; Απλά περίμεναν εσύ να κάνεις το "καθήκον" σου σαν μαθητής και να τους κάνεις περήφανους (γιατί ΦΥΣΙΚΑ δεν μπορούσαν να λένε δεξιά κι αριστερά πόσο καλός μαθητής ήσουν-κι ας ήσουν σκράπας- όπως έκαναν οι οικογενειακοί φίλοι σας).
Δεν το έκανες όμως ρε τομάρι όσο θα έπρεπε / περίμεναν / ήξεραν οτι μπορούσες αλλά όσο σου επέτρεψε η σπαρίλα σου. Όπως πάντα!
Σκεφτεσαι τον στρατό.
"Θα ξαναπήγαινα", λες και συλλογίζεσαι ότι τα μοναδικά προβλήματα σου τότε ήταν τι νούμερο θα σου βγάλει ο "γιωτάς" ο επιλοχάς (πόσο gay λέξη σου εκανε το "επιλοχάδικο" σε συνειρμό με το "πουστράδικο") κι αν θα έχεις έξοδο ή "νούμερο" με την παρέα σου εκεί μέσα.
Σκέφτεσαι τις παλιές σου σχέσεις! "Τι ωραία που περνούσαμε με τον Τάδε", λες και θυμάσαι τις ωραίες στιγμές που γελάγατε, που παραβγαίνατε απο εδώ ως την επόμενη γωνία -χωρίς να υπολογίζεις τους γείτονες που θα σκεφτούν ότι η μάνα σου σηκώνει βαρύ σταυρό με τόσο "λειψό" παιδί- και άλλα τέτοια κουλά.
Δεν θυμάσαι όμως ότι στο σχολείο έτρεμες μη σε σηκώσει ο μαλάκας να πεις φυσική / να λύσεις άσκηση στην άλγεβρα που δεν είχες διαβάσει γιατί ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΣ-ήσουν θεωρητική κατεύθυνση ή ξεχνάς οτι στον στρατό έτρεμες μη βγάλουν καμιά βολή στα ξαφνικά (καθότι έριχνες στον γάμο του Καραγκιόζη κ ο υπόδιοικας το είχε πάρει "πατριωτικά" να σε κάνει άσσο στο σημάδι/πληρωμένο δολοφόνο, όχι όμως με πολύ παιδαγωγικό τρόπο) ή καμιά επάνδρωση / "σκηνάκια"... Για να μην πούμε για τις προηγούμενες σχέσεις ότι δεν θυμάσαι τους τσακωμούς, που δεν σου έκανε "κούκου" μετά απο κάποια φάση, ότι δεν συμφωνούσατε σε τίποτε, που αλλιώς τον είχες γνωρίσει κ αλλιώς σου προέκυψε με το πέρασμα του χρόνου (σαν τις γυναίκες πριν κ μετά τον γάμο ένα πράγμα - dr Jekyl & mr Hyde).
Δεν τα θυμάσαι καλά και ανοίγεις το ρημαδόστομα σου γιατί γίνεσαι θύμα της λήθης και μιλάς. Και λες πράγματα ρομαντικά, σεξουαλικά και την τρως την κατραπακιά γιατί στα 10' αρχίζουν κ σου ξανάρχονται εικόνες (που λέει και η Celine στο "it's all coming back to me") απο το μεγαλείο του ανώριμου επιφανειακού μαλάκα που είχες ερωτευτεί αλλά δεν έδεσε ποτέ το γλυκό και εύχεσαι να μην είχες πει αυτό, κι εκείνο, και τ'άλλο, κι εκείνη τη μπηχτή, κι εκείνο το γελάκι και γενικά θες να ανοίξει ο καναπές και να σε καταπιεί ΧΑΑΑΑΠ! όπως το κρεβάτι του Johnny Depp στο "nightmare on elm street" στα πρώτα στάδια της καριέρας του.
Αλλά ΔΕΝ!
Ούτε ο καναπές, ούτε το πάτωμα, ούτε καν ο σκύλος δεν ανοίγει (το στόμα του) να σε καταπιεί να ησυχάσεις και εσύ να ησυχάσει και όλος ο ντουνιάς!
