Χτες έγινε η γιορτή του Pride της Αθήνας, με το μεγαλύτερο
κομμάτι της γιορτής να καταλαμβάνει η παρέλαση στο κέντρο. Πολύ πιθανό να μην
έχετε ακούσει καν για την ύπαρξη του (αν και δεν νομίζω σε όσους διαβάζουν το
blog να υπάρχει πολύς μη-gay κόσμος, με τους προβληματισμούς που είχα και ανέλυα κατά καιρούς) μιας και
τα κανάλια δεν το προβάλουν για να μην θίξουν τα χριστιανικά ήθη του τόπου και
της ελληνικής οικογένειας.
Σήμερα λοιπόν,
πληροφορήθηκα για την λεκτική επίθεση που δέχτηκε ένα παιδί, ο Αβραάμ (κινούμαστε
σχετικά στον ίδιο κύκλο αλλά δεν γνωριζόμαστε) που χτες, στην πορεία του Pride
φόρεσε ένα ροζ φόρεμα και βγήκε να
διαδηλώσει «πως τα ρούχα δεν έχουν ταυτότητα». Οκ. Την φωτογραφία του λοιπόν
ΦΥΣΙΚΑ δημοσίευσε το site γνωστής
εφημερίδας (που μαζεύει φασισταριά και τα σχόλια κάτω από τις δημοσιεύσεις
είναι πιο τοξικά και απ’ το TMZ) και αναδημοσίευσε μια απόφοιτος του Πολιτικού τμήματος της Νομικής,
θεατρική και τηλεοπτική συγγραφέας ηλικίας άνω των 45, με σχόλιο για τα πούρα
που κάπνισε ο πατέρας του Αβραάμ όταν γεννήθηκε, για τα πεντοχίλιαρα που
μοίραζε στις νοσοκόμες κι όλα αυτά τα γνωστά εμετικά που είναι τόσο κοινότυπα
όσο και τα ανέκδοτα για τους παπάδες που ακούω εγώ τρεις τη μία, λόγω
γενειάδας.
Λύσσαξε ο κόσμος
του Facebook και κατέβηκε το
υβριστικό post με συνοπτικές
διαδικασίες. Και καλώς έγινε. Ο Αβραάμ δεν ήθελε να κατέβει, ήθελε να μείνει
για να δείχνει την επίθεση που δέχτηκε. Επίσης τον παραξένεψε χτες, λέει, που
στην παρέλαση είδε πολύ κόσμο γνωστό του αλλά αρκετοί απ’ αυτούς δεν τόλμησαν
να τον χαιρετίσουν επειδή ήταν ντυμένος με το φόρεμα. Ομολογώ ότι θα ήμουν από
αυτούς κι εγώ.
Συγνώμη αλλά νιώθω
άβολα σε τέτοιες καταστάσεις. Δεν είμαι πορωμένος με το gay θέμα (εννοώ ότι δεν κάνω σταυροφορία αλλά
όταν χρειάζεται πάντα μιλάω και όχι πάντα ευγενικά), δεν βλέπω παντού εχθρούς
και δεν προσπαθώ να χωρέσω 12 καρπούζια σε μία μασχάλη.
Αβραάμ καλό μου
παιδί. Ότι όλα τα άλλα θέματα τα έχουμε λύσει στη gay κοινότητα και μας έμεινε να προχωρήσουμε με το
κομμάτι της ένδυσης (και της υπόδησης ίσως); Στην Αμερική, πολλά καταστήματα
(αποκλειστικά παιχνιδιών αλλά και μη, όπως τα Target) δεν διαχωρίζουν πια τα «αγορίστικα» παιχνίδια από
τα «κοριτσίστικα» για να μην υπάρχει το στίγμα στις επόμενες γενιές για αγόρια
που παίζουν με κούκλες και κορίτσια που θέλουν αυτοκινητάκια. Στην Αμερική. Που
είναι κάποια βήματα πιο μπροστά από εμάς χρόνια τώρα (ναι οκ τώρα έγινε
«νόμιμος» ο γάμος στις περισσότερες πολιτείες αλλά εκεί υιοθετούν κιόλας χρόνια
τώρα σε κάποιες) και κάμποσα δισεκατομμύρια κόσμος. Όχι στην Ελλάδα, που κάθε
χρόνο ξεκινάμε την πορεία στο Pride και δεν ξέρουμε αν θα βρούμε ΧΑ στο Σύνταγμα ή στην Ομόνοια με τούβλα στα
χέρια.
Οπότε ναι μεν θα
πω ότι η μαντάμ που ανέβασε το σχόλιο ήταν επιεικώς απαράδεκτη (+ μεγάλη
καριόλα αν θέλεις) και ντροπή της αλλά κι εμείς προκαλέσαμε μια κοινωνία που
ακόμη δεν είναι τόσο δεκτική και έτοιμη. Θα μου πει κάποιος «αν περιμένεις την
κοινωνία να ωριμάσει, σώθηκες» και θα έχει δίκιο. Αλλά την σήμερον ημέρα, που μόλις
και μετά βίας έχουμε αποκτήσει κάποια δικαιώματα ως gay άνδρες και γυναίκες, δεν είναι απαραίτητο να πάμε σαν
τον άσπρο σίφουνα και να διεκδικήσουμε πράγματα για δέκα ζωές γιατί μόνο σαματά
θα προκαλέσουμε και τίποτε άλλο.
Όπως και να χει,
οι άνθρωποι που κάνουν ακτιβισμό (και ο Αβραάμ είναι ένας απ’ αυτούς και μπράβο του) είναι λίγο περισσότερο
πορωμένοι απ’ ότι ο μέσος όρος και αυτό τους ξεχωρίζει απ’ αυτόν. Θα πω όμως
κάτι τελευταίο που με ενόχλησε ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ από την πλευρά του: Στο κείμενο που
ανέβασε και μιλά για την επίθεση, εκφράζεται για τον εαυτό του στο θηλυκό
γένος. «Είμαστε όλες», «σας ευχαριστώ όλες» κλπ. Γιατί; Γιατί το έκανε αυτό; Το
υποκείμενο της πρότασης είναι «οι αδερφές»; Είναι στα πλαίσια του reclaim αυτό; Κίνηση Reclaim: Κάνουμε «δικές μας» τις λέξεις «πούστης»
και «αδερφή» για να χάσουν την κακή έννοια τους και να μην πληγώνουν. Δεν θα
την χάσουν ποτέ και πάντα θα πληγώνουν όποιον τις ακούει. ΠΑΝΤΑ.
Εγώ λοιπόν,
αγαπητέ Αβραάμ, δεν μιλάω για τον εαυτό μου στο θηλυκό γένος, δεν έχω αυτήν την
εικόνα για εμένα και δεν θέλω να έχω καμία σχέση με τις λέξεις αυτές που στο
παρελθόν τόσο με έχουν πληγώσει. Ξέρεις, δεν θα μου άρεσε κάποιος να διαβάσει το
κείμενο σου και να σκεφτεί πως επειδή είμαι κι έγώ gay πιθανότατα μιλάω κι εγώ στο θηλυκό γένος για εμένα (όπως δεν θα μου άρεσε το ότι μιας κι εγώ είμαι «bear» και οι περισσότεροι απο δαύτους έχουν μια πατούσα αρκούδας για tattoo, να υποθέσει κάποιος ελαφρά τη καρδία ότι έχω κι εγώ ένα τόσο κοινότυπο σχέδιο πάνω μου).
Όχι δεν με εκφράζει και δεν είναι στη δική μου αισθητική. Ας κρατήσουμε το αρσενικό γένος, εφόσον υπάρχει. Είπαμε πρόοδος αλλά να
βάζουμε και κάποια όρια. Αν αυτό θεωρείται εσωτερικός ρατσισμός, ναι, είμαι
ρατσιστής. Απλά με ενδιαφέρει (ακόμη) ως έναν βαθμό τι άποψη έχει ο άλλος
απέναντι μου για μένα γιατί ζω σε μια κοινωνία και όχι στις σπηλιές (και η
κοινωνία απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν σχέσεις μεταξύ τους). Αυτό
θεωρήσαμε πως νοιάζει κι εσένα, γι’ αυτό έγιναν και βροχή τα report στο προφίλ της κυρίας αυτής, που μίλησε
τόσο υποτιμητικά για σένα. Γιατί ήταν η άποψη της αυτή και την εξέφρασε.
Για το ότι έχουν
βγει τόσοι προσδιορισμοί (ο τελευταίος είναι ο cis, που εμάς τους cis μας ρίχνει στην τελευταία βαθμίδα της
κοινωνικής πυραμίδας των gay
ως τους πλέον ευεργετημένους από τη φύση, μιας και η ψυχή μας ταιριάζει με το
παρουσιαστικό μας, δηλαδή εγώ ως λευκός μη θηλυπρεπής άντρας είμαι τυχερός που
δεν νιώθω μέσα μου 50χρονη μαύρη γυναίκα και όλο αυτό το σύνολο να έρχεται σε conflict)
που έχουμε χαθεί και οι ίδιοι, θα
γράψω άλλη βραδιά (γιατί το έκανα σεντόνι το post και ανάθεμά με αν θα το διαβάσει κανείς. TLDR
θα βλέπω στα σχόλια, σαν απάντηση σε
mail δουλειάς).
Υ.Γ. Να κάνει
τόσο κακό χιούμορ, άνθρωπος που έχει δουλέψει στην τηλεόραση ως συγγραφέας
κωμωδίας πραγματικά δεν το δέχομαι. Αλήθεια, δεν μπορούσε να σκεφτεί κάτι πιο
ευφάνταστο για να γράψει; Μήπως δούλευε με βύσμα στη σειρά; Δεν ξέρω.
