Το ανοιχτό συρτάρι, αυτός ο δυνάστης!

Όσο ήμουν φοιτητής, έμενα μόνος. Οπως άφηνα στο σπίτι, έτσι το έβρισκα. Τακτοποιημένο; ακατάστατο (σπανια); εγώ το είχα αφήσει. Ήξερα τι θα αντιμετωπίσω και υπολόγιζα τον χρόνο μου για να το μαζέψω.
Οταν μοιράζεσαι το σπίτι σου όμως με έναν άλλον άνθρωπο, που δεν είναι όπως εσύ (αλλά σε θεωρεί και ψυχαναγκαστικό με την τάξη και τη καθαριότητα) είναι πολύ φυσιολογικό να μην είναι η κατασταση όπως είχες συνηθίσει. Μέσα στα χρόνια της συγκατοίκησης/συμβίωσης (όπως θέλετε πείτε το, δαχτυλίδι ακόμη δεν μπήκε) λοιπόν αρχίζεις και συνηθίζεις. Εσυ τον άλλον, ο άλλος εσένα και οι δύο τα κουσούρια σας. Κι όμως! Αυτό που δεν μπορούσα να κατανοήσω ούτε στον πατέρα μου είναι η επιλεκτική όραση. Τι εννοώ: κάθεστε να φάτε. Τραβάει την καρέκλα από τη θέση της, κάθεται, τρώει ο χριστιανός και σηκώνεται για να φύγει απ'το τραπέζι. Η καρέκλα μένει εκεί. Δεν τη βάζει ξανά στη θέση της. Γιατι; "δεν την ειδα" είναι η απάντηση. Άλλο παραδειγμα: Ανοίγει το συρτάρι να πάρει πιρούνι/μαχαίρι (οχι για να σφάξει εσενα, ακομη), παίρνει το εργαλείο, αφήνει το συρτάρι ανοιχτό. Γιατι; "δεν το ειδα".
Εκει γίνομαι τρελος. Πως δεν το είδες; μπροστά σου είναι. Το άνοιξες για να κάνεις τη δουλειά σου. Κι όμως...δεν το είδε. Και τον πιστεύεις. Και εκεί αρχίζει η δική σου παράνοια: Μωρ'μήπως είμαι όντως υπερβολικός; μήπως όλοι το κάνουν; μήπως κλείνω μόνο εγώ το ντουλάπι αφού πήρα το ποτήρι να πιω νερό; που την ώρα που ανοίγει το ρημάδι το ντουλάπι, να με βρει στο κεφάλι να ζαλιστώ να μην δω που το αφηνει να χάσκει. Στην τρίτη φορά που θα το πεις (το 'χεις πει φιλικά για να χτυπήσεις στο φιλότιμο, το' χεις πει με καντήλια για να το θυμάται, το 'χεις πει και απογοητευμένα μπας και σε λυπηθεί, αλλά τίποτα) το παίρνεις απόφαση και το ρίχνεις στην τρελή. Απλούστατο! θα κυκλοφορείς σε ένα σπίτι σαν να έχει στοιχειώσει από πνευμα-παιδάκι (που ανοίγουν βρύσες και ντουλάπια/συρτάρια όπως έχω ακούσει). Ολα μια απόφαση είναι τελικά.