Ζούμε για να δουλεύουμε; Δουλεύουμε για να ζούμε; Και τελικά, ζούμε;

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αντιμετωπίζει την καθημερινότητά και τα γεγονότα που εξελίσσονται γύρω μου τελείως αποστασιοποιημένα και επιφανειακά.

Θανάτους, χαρές, κοσμοϊστορικά συμβάντα που ίσως και να τα περνάω περισσότερο στο ντούκου απ’ότι θα ‘πρεπε (όχι οτι η ζωή μου είναι γεμάτη απο δαύτα αλλά όσο να πεις όλο και κάτι συμβαίνει).

Σκέφτομαι λοιπόν πως έχουμε φτάσει στο σημείο να ζούμε για να δουλεύουμε. Δεν δίνουμε σημασία σε τίποτε, ζούμε για το Σαββατοκύριακο. Σπαταλάμε το αγαθό της ζωής που δεν θα μας ξαναδοθεί, ως σκλάβοι του χρήματος και των υποχρεώσεων μας! Περνάμε τις 10 απο τις 12 ώρες της ημέρας (αυτές που είμαστε δημιουργικοί δηλαδή και όχι ζόμπι) στους δρόμους για να πάμε στη δουλειά μας (όσοι ακόμη έχουμε), να ετοιμαζόμαστε για να πάμε στη δουλειά μας και τελικά στη δουλειά μας την ίδια.

Γιατι;

Για να αμειφθούμε με τα λιγοστά χρήματα που έχουν κρίνει αυτοί που μας κυβερνούν οτι μας αξίζουν για την υπομονή, την επιμονή και τα άγχη που μας κατατρώνε τη ζωή ώστε να είμαστε σωστοί απέναντι στους άλλους και τα αφεντικά μας με απώτερο σκοπό να νιώσουμε για λίγο την ψευδαίσθηση οτι ζούμε, όταν θα ξοδέυουμε με φειδώ τα χρήματα αυτά.

Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε το κομμάτι «δουλειά-επιβίωση» τουλάχιστον ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για τον εαυτό μας τις (λιγοστές) ώρες εκτός δουλειάς.

Δεν θα ζήσουμε δύο ζωές.

Κανείς δεν θα μας χαρίσει μια δεύτερη για να αφιερώνουμε την πρώτη στα αφεντικά/στους καταπιεστικούς γονείς/ στις σχέσεις που δεν μας γεμίζουν και γενικά για να συμβιβαζομαστε.

Το χειρότερο αίσθημα είναι οτι πέρασε άλλη μια ημέρα, χωρίς να έχεις κάνει κάτι, χωρίς να εχεις πετύχει κάτι.

Μια μέρα που δεν θα επιστρέψει. Μια μέρα που δεν θα σου γυρίσει κανείς πίσω.

Αυτή είναι η σκέψη που έκανα πριν πέντε χρόνια και άλλαξα τη ζωή μου. Δεν θα ζήσω τη ζωή μου για ικανοποιήσω κανέναν, γιατι στο τέλος της ημέρας θα κοιμηθώ μόνος με τις σκέψεις μου ακόμη κι αν δίπλα μου είναι ο Θεός ο ίδιος. Τρόπος του λέγειν. Θα κάνω αυτό που θέλω, όσο μπορώ καλύτερα και περισσότερο. Δεν θα πιέσω κανέναν για τίποτε αλλά δεν θα δεχτώ κι εγώ να κάνω κάτι «γιατι έτσι πρέπει».

Το κομμάτι ξεκίνησε λίγο «απο την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» αλλά έτσι είναι οι σκέψεις. Χοπ χοπ χοπ, σαν τη Μαρία Ιωαννίδου, πηδάνε δεξιά αριστερά ανεξέλεγκτα.