Πέρασα πολλά χρόνια στο πήγαινε-έλα. Σε μια σχέση που έκανε πλούσιο τον ΟΣΕ, τα ΚΤΕΛ και λίγο τα αεροπλάνα. Σε βαπόρι ευτυχώς δεν είχε χρειαστεί να ανέβω. Θυμάμαι να φεύγω Κυριακές, παραμονές Χριστουγέννων και Πάσχα, να προσπαθώ να προλάβω να μπω σε ένα βαγόνι τρένου για να διανύσω τη μισή Ελλάδα, έχοντας αφήσει πίσω κάποιο αγαπημένο πρόσωπο για να δω κάποια άλλα. Πολλά χρόνια έτσι.
Μάλιστα, έχω κάνει και Χριστούγεννα ανήμερα σε τρένο, το πιο τρελό δρομολόγιο: 600χλμ προσπαθώντας να εξοικονομήσω όσον περισσότερο χρόνο μπορούσα για να είμαι κοντά στον άνθρωπό μου.
Τώρα, που δεν χρειάζεται να ταξιδεύω κάθε εβδομάδα και με βρίσκει στη βάση μου το βράδυ της Παρασκευής, μπορώ να πω με σιγουριά πως το απόγευμα της Κυριακής δεν είναι καθόλου όπως το φανταζόμουν. Πάντα, αν πάει 17.00 σκέφτομαι "πότε πέρασε η ώρα;;;". Στις 23.00 δε, πέφτει το πλάκωμα στο στήθος και η ελπίδα για το επόμενο ΣΚ να ξεκουραστώ περισσότερο.
Μάλιστα, έχω κάνει και Χριστούγεννα ανήμερα σε τρένο, το πιο τρελό δρομολόγιο: 600χλμ προσπαθώντας να εξοικονομήσω όσον περισσότερο χρόνο μπορούσα για να είμαι κοντά στον άνθρωπό μου.
Όλες αυτές τις μέρες λοιπόν που με τη βαλίτσα μου ξεκινούσα για να επιστρέψω στη βάση μου, αφήνωντας την Αθήνα, σκεφτόμουν τι να κανουν άραγε οι χιλιάδες των ανθρώπων τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, που δεν χρειάζεται να ταξιδέψουν αλλα είχαν την πολυτέλεια να ζήσουν τη νωχελικότητα (αν θες και βαρεμάρα) της Κυριακής στο σπίτι τους. Να ζήσουν δηλαδή την "Κυριακίλα" χωρίς να πρέπει να προλάβουν κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, να αγχωθούν για τη βαλίτσα τους ή να βρεθούν να κάνουν στάση στη μέση του πουθενά κάπου έξω απ'τη Λαμία.
Πάντα το έβλεπα ειδυλλιακά: οτι ήταν στα ζεστά τους σπίτια και περνούσαν τον χρόνο τους παρέα με τις οικογένειες τους. Τα καλοκαίρια σκεφτόμουν οτι κατέβαιναν βόλτα στο αρχαιολογικό κέντρο, έκαναν περιπάτους γελώντας δυνατά με την καρδιά τους και διασκέδαζαν σαν να μην υπήρχε στην ατμόσφαιρα η μιζέρια της Κυριακης.
Εγω πάλι, όταν έφτανα στο ήσυχο και μοναχικό διαμερισμά μου, ανανεωμένος απο το ταξίδι, αναλογιζόμουν όλα όσα έκανα αυτήν τη φορά και σχεδίαζα τι θα μπορούσα να κάνω την επόμενη. Πάντα ήλπιζα να ξεκλέψω λίγο χρόνο παραπάνω.
Τώρα, που δεν χρειάζεται να ταξιδεύω κάθε εβδομάδα και με βρίσκει στη βάση μου το βράδυ της Παρασκευής, μπορώ να πω με σιγουριά πως το απόγευμα της Κυριακής δεν είναι καθόλου όπως το φανταζόμουν. Πάντα, αν πάει 17.00 σκέφτομαι "πότε πέρασε η ώρα;;;". Στις 23.00 δε, πέφτει το πλάκωμα στο στήθος και η ελπίδα για το επόμενο ΣΚ να ξεκουραστώ περισσότερο.
Οι σχέσεις από απόσταση είναι μανίκι...το έχω ζήσει! Η αλήθεια είναι πως δεν συγκρίνονται με την οικειότητα της εγγύτητας...ανεκτίμητη!
ΑπάντησηΔιαγραφή